Samoloty i śmigłowce w muzeach i na pomnikach

[Operator]

Hawker Sea Hawk był brytyjskim myśliwcem zaprojektowanym dla lotnictwa marynarki wojennej, pomyślanego do operowania z lotniskowców. W tym celu został wyposażony między innymi w zaczep do katapultowania, hak do lądowania i składane skrzydła. Prototyp P.1040 odbył pierwszy lot w 1947, a w 1953 roku wszedł do służby. Jeden z wariantów maszyny pod oznaczeniem P.1072 był wykorzystywany do testów silnika rakietowego na paliwo ciekłe, który wspomagał podstawowy napęd odrzutowy (był to pierwszy brytyjski samolot o takiej konstrukcji). Podczas jednego z lotów dodatkowa jednostka uległa poważnej w skutkach awarii, co doprowadziło do uszkodzenia płatowca, a w konsekwencji zarzucenia tego projektu. Poza Wielką Brytanią Sea Hawki używały tylko trzy kraje : RFN, Holandia i Indie (we wszystkich użytkowany przez marynarkę). Na fotografii jest wersja FGA 6 w malowaniu Fleet Air Arm (FAA), wchodzącego w skład Royal Navy.

[Operator]

Operator, jak zwykle trzymasz poziom.

Dzięki za miłe słowa!

[Operator]

Lockheed T-33 Shooting Star (T-Bird) - amerykański odrzutowiec szkolno-treningowy powstały w oparciu o myśliwiec F-80, będący pierwszym samolotem w USA, który używano operacyjnie z takim napędem. Oblot i rozpoczęcie montażu seryjnego miały miejsce w 1948, natomiast zakończenie produkcji przypadło na rok 1959. Japonia i Kanada wytwarzały ten typ na licencji. W Japonii zajmował się tym koncern Kawasaki, a w Kanadzie firma Canadair, gdzie konstrukcja nosiła oznaczenie CT-133 Silver Star. Shooting Star odniósł spory sukces eksportowy, będąc użytkowanyny przez 40 państw, w niektórych bardzo długo bo jeszcze w pierwszych latach XXI wieku. Powstało kilkanaście odmian tych maszyn między innymi takie jak : szkolno-bojowa, rozpoznawcza, czy też latający cel. Samoloty w Stanach Zjednoczonych służyły w USAF i US Navy. Na zdjęciu wersja T-33A będąca niegdyś na wyposażeniu lotnictwa RFN (Luftwaffe Bundeswehr).

[Operator]

Nord Noratlas - francuska maszyna transportowa opracowana przez firmę Nord Aviation w bardzo rzadko spotykanym układzie dwubelkowym. Prototypowy Nord 2500 oblatany w 1949 roku miał francuskie silniki Gnome Rhone 14R, które zastąpiono w egzemplarzach seryjnych Nord 2501 (początek produkcji 1953) jednostkami SNECMA 739 Hercules, montowanymi na licencji brytyjskiej wytwórni Bristol. W roku 1953 samolot wszedł do służby we Francji, a w późniejszym okresie został sprzedany do 15 państw i użytkowany zarówno w lotnictwie wojskowym, jak i przez cywilnych operatorów. Powstało ponad 20 wersji Noratlasa, niektóre jako eksperymentalne, inne zbudowano w małej ilości rzędu kilku sztuk. Najciekawsze warianty oznaczone jako Nord 2502A/B/C miały prócz napędu podstawowego dodatkowe dwa silniki odrzutowe Turbomeca Marbore II umieszczone na końcach skrzydeł. W sumie zmontowano tylko niewielką partię tych odmian. Poniższy typ Nord 2501D służył w Luftwaffe Bundeswehr.

[Planistigmat]

Nie wiem czy to wypada pokazac filmik znaleziony na youtube'ie, ale moze niektorych zainteresuje.
Tematycznie chyba tu pasuje:

[Operator]

Fairey Gannet to brytyjski samolot pokładowy z turbośmigłowym napędem zaprojektowany w ramach konkursu na nową powojenną maszynę do wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych. Płatowiec wyróżnia się kilkoma bardzo nietypowymi i rzadkimi cechami konstrukcyjnymi. Najważniejszą z nich jest napęd składający się z dwóch silników turbowałowych Armstrong Siddeley Mamba (zwany Double Mamba lub Twin Mamba), napędzających poprzez wspólną przekładnię dwa przeciwbieżne śmigła. Taki układ charakteryzuje się brakiem problemów z asymetrią ciągu, a także bezpieczniejszy lot w przypadku awarii któregoś z silników. Nietypowo umieszczono także wyloty spalin, które znajdują się za skrzydłami z obu stron maszyny. Przegrany w konkursie Blackburn B-88 miał mieć ten sam napęd, mimo iż pierwotną wersję tego samolotu oznaczoną jako B-54 miały napędzać zdwojone silniki Napier Naiad (Napier Coupled Naiad). Ciekawostkę stanowi fakt, iż Double Mamba nigdy nie zastosowano w innych konstrukcjach, choć były takie plany. Jako że Gannet miał operować z lotniskowców wyposażony został w zaczepy do katapulty, opuszczany hak do lądowania, a także niestandardowo składane w dwóch miejscach skrzydła (w przypadku innych samolotów typowym rozwiązaniem były skrzydła składające się tylko w jednym miejscu). Oprócz podstawowej odmiany AS powstały też inne do których zaliczamy : AEW (wczesnego ostrzegania), ECM (walki radioelektronicznej), COD (zaopatrzenia okrętów) i T (treningowa). Pierwszy prototyp wersji AS.1 oblatano w 1949 roku, a pięć lat później wdrożono go do służby w Royal Navy. Poniżej widzimy wariant AS.4 służący w lotnictwie morskim RFN (Marineflieger).

[Planistigmat]

Fajna konstrukcja. Czyli jak to bylo ? kazdy silnik napedzal jedno smiglo czy moze kazdy z silnikow napedzal 2 smigla ?

[Operator]

Fajna konstrukcja. Czyli jak to bylo ? kazdy silnik napedzal jedno smiglo czy moze kazdy z silnikow napedzal 2 smigla ?

Bardzo dobre pytanie! Nigdzie nie znalazłem informacji na ten temat, jednak oglądałem kiedyś filmik na You Tube, gdzie pokazany był lecący Gannet z tylko jednym obracającym się śmigłem, co wskazywałoby, iż każdy z silników napędzał jedno ze śmigieł, a nie obydwa jednocześnie. Oczywiście możliwe jest przekazywanie mocy na oba śmigła z jednego silnika, aczkolwiek w takim przypadku konstrukcja przekładni byłaby z pewnością bardziej skomplikowana.

Dziś zaprezentuję myśliwiec Canadair CL-13 Sabre, czyli kanadyjską licencyjną wersję amerykańskiej maszyny North American F-86 Sabre. W 1950 oblatano pierwszy zmontowany w Kanadzie egzemplarz CL-13 (trzy lata po locie amerykańskiego prototypu F-86) i jeszcze w tymże samym roku samoloty trafiły na wyposażenie RCAF. Co interesujące niektóre warianty montowano z oryginalnymi amerykańskimi silnikami General Electric J47, zaś inne wyposażano w kanadyjskie jednostki Avro Canada Orenda. Trzeba też wspomnieć, iż do CL-13 należało parę rekordów prędkości, które co interesujące pobiła amerykańska pilotka Jacqueline Cochran (na terenie USA) w latach 1952-53. Była ona także pierwszą kobietą, której udało się pokonać barierę dźwięku (osiągając 1270km/h na tym typie w locie nurkowym). Należy zaznaczyć, że F-86 nie był projektowany jako maszyna ponaddźwiękowa (pomimo to podczas prób udawało się przekraczać 1Ma). Gwoli ścisłości trzeba jednak stwierdzić, iż odbywało się to z dużymi problemami (producent ustalił prędkość maksymalną na poziomie 0,95Ma). Poza Kanadą CL-13 Sabre używany był w 12 państwach na wszystkich kontynentach prócz Australii, w RFN wycofano go dopiero w 1983 roku. Eksponat z fotografii ma barwy Luftwaffe Bundeswehr i jest wersją CL-13 Mk 5.

[Planistigmat]

Dzieki za odpowiedz.

A Canadair CL-13 Sabre przypomina mi troche MIGa 15.

[Operator]

Dzieki za odpowiedz.

Proszę bardzo!

Myśliwiec Hawker Hunter powstał na bazie maszyny Hawker Sea Hawk (opisanej w poście #301), jednak konstrukcja znacznie różniła się od tamtego samolotu. Najważniejsze zmiany obejmowały : zastosowanie skośnych skrzydeł, przeprojektowanie usterzenia poziomego i pionowego, a zwłaszcza zastąpienie silnika z odśrodkową sprężarką Rolls Royce Nene nowocześniejszą jednostką Rolls Royce Avon 103 ze sprężarką osiową. Niektóre wersje wyposażano w silnik Armstrong Siddeley Sapphire 101, który miał większy ciąg i był ekonomiczniejszy od Avona, jednak cechował się dużo większą awaryjnością. Pierwszy prototyp został oblatany w 1951 roku, a 3 lata później wszedł na wyposażenie RAF-u. Wariant oznaczony jako F.3 zbudowano specjalnie w celu pobicia światowego rekordu prędkości należącego do F-86, co udało się osiągnąć w 1953 roku wynikiem 1170 km/h. Oprócz podstawowej odmiany myśliwskiej powstały także : szturmowa, rozpoznawcza i szkolno-treningowa. Huntery okazały się udanymi maszynami, co przełożyło się na zamówienia eksportowe. Łącznie używano ich w 22 krajach świata. Belgia i Holandia montowały je u siebie na licencji w wytwórniach SABCA oraz Fokker. Zdjęcie przedstawia model F.6A użytkowany niegdyś przez RAF.