Ciekawe muzea

[jackowlew]

Szkoda tylko, że te wspaniałe czołgi stoją tak stłoczone, jakby porzucone w magazynie.

Natomiast samochody zabytkowe są eksponowane z niejakim polotem:
Załącznik 111252Załącznik 111253Załącznik 111254Załącznik 111255
Odrobina aranżacji otoczenia i manekiny zmieniają nieco odbiór, nieprawdaż?

Czy znajdzie się jeszcze jakaś piechota gotowa odeprzeć szturm czołgów?

Jeśli zna się mentalność tego kraju to wszystko wyjaśnia że czołgi stoją tak jak to napisałeś w magazynie,mnie to nie dziwi że tak jest tak jak jest,taki kraj ale z drugiej strony jak oni by mieli do każdego czołgu dać taką aranżacje itp... którą przedstawiasz tylko w miniaturkach niestety to przy tej ilości eksponatów magazynowych miejsca by nie mieli więc poupychali to barakach i stoi.Wcale nie miałem w zamiarze szturmować tego wątku czołgami mam kilka zdjęć z muzeum to je przedstawiam.

[jackowlew]

Kolejna porcja czołgów proszę nie linczować jesteśmy prawie w połowie ze zdjęciami z Kubinki.

82


83


84

[Operator]

Najwyraźniej żadna inicjatywa nie może oprzeć się ofensywie pancernej. Szkoda tylko, że te wspaniałe czołgi stoją tak stłoczone, jakby porzucone w magazynie.
Czy znajdzie się jeszcze jakaś piechota gotowa odeprzeć szturm czołgów?

Ofensywa pancerna kiedyś się skończy, lecz mam nadzieję, że wielu z zaglądających tutaj nie ma nic przeciwko niej. Co do ekspozycji, to obiekt w Kubince jest bardzo specyficzny, gdyż kiedyś wcale nie był pomyślany jako muzeum. W zasadzie od zawsze był to rosyjski poligon broni pancernej, służący przede wszystkim testom rodzimego i zagranicznego sprzętu. Z tego co wiem, to kiedyś wstęp na teren tej placówki był mocno ograniczony. Stłoczone eksponaty nie są niestety bolączką tylko tego muzeum, ale też wielu innych, które miałem okazję zwiedzać. Skoro zbrzydły Ci wstawiane zdjęcia jackowlewa, to mogę obiecać, iż następne muzeum które opiszę nie będzie miało nic wspólnego z militariami. Najpierw jednak muszę dokończyć swoją prezentację dotyczącą muzeum w Forcie Czerniakowskim.

Teraz mogę przejść do opisu ostatniej wrzutki Jacka. Jest to kontynuacja amerykańskich pojazdów pancernych. Nr 82 przedstawia współczesny czołg podstawowy M60A1 Patton. Nr 83 jest niszczycielem czołgów M18 Hellcat z czasów II W.Ś. Nr 84 ukazuje M3A1 Carrier (Personnel Half-track), czyli półgąsienicowy transporter opancerzony z tego samego okresu co poprzedni pojazd.

[mareksopl]

Nie zbrzydły, tylko próbowałem żartobliwie urozmaicić twój wątek.
To nie pierwszy raz, że moje poczucie humoru jest zrozumiałe tylko dla mnie
Czekam więc na swoją kolej.

[Mirek54]

Odrobina aranżacji otoczenia i manekiny zmieniają nieco odbiór, nieprawdaż?

Czy znajdzie się jeszcze jakaś piechota gotowa odeprzeć szturm czołgów?

Prawdaz.Tylko tu chyba nie chodzi o to by czolg pokazac tylko o to by miec go.Ida w kierunku jak kiedys z kawa Jakobsa.Wiecej gatunkow jej sprzedawano w Polsce jak Jakobs produkowal.

Moze tez dostaja dotacje od kilograma czolgu i jest jak jest.Chyba ze wymysla,ze papamobile sie spsulo i jednym z nich (czolgow)wizyta byla robiona.Wtedy miejsce, warty, swieczki i cos sie pobuduje w miejscu gdzie czolg stoi.

[Operator]

Czekam więc na swoją kolej.

Nie ma na co czekać - wrzucaj śmiało co sobie życzysz, byle to co zaprezentujesz było zgodne z tematyką wątku i w miarę możliwości opisane. Odnośnie Twoich ostatnich fotografii niestety nie napisałeś jakie są to konkretnie modele Tatry.

[Operator]

Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej w Warszawie - radiolokatory.

1S12 / P-40 Agata to rosyjska stacja radiolokacyjna wstępnego poszukiwania zakresu centymetrowego, w połączeniu z wysokościomierzami PRW-9B Zofia stanowiła wyposażenie kompanii radiotechnicznych wojsk obrony powietrznej. Stacje te współpracowały także z systemami przeciwlotniczymi takimi jak : 2K11 Krug (SA-4 Ganef), S-200 Wega (SA-5 Gammon), 9K33 Osa (SA-8 Gecko), 9K35 Strzała-10 (SA-13 Gopher). Nośnikiem radaru był tzw. ''Obiekt-426'', czyli pojazd na bazie ciężkiego ciągnika artyleryjskiego AT-T, który został odpowiednio przystosowany do tego celu (między innymi wydłużono podwozie dodając dwie pary kół nośnych). Zasięg maksymalny stacji wynosił 370km. P-40 była modyfikacją 1S12, w ZSRR miała nazwę ''Bronia''. Stacje te były używane w kilkunastu państwach, między innymi przez kraje Układu Warszawskiego, a także np. w Indiach, Egipcie i na Kubie. W Polsce radary te wykorzystywano wraz z systemem plot. 2K11 Krug. Fotografie przedstawiają jeden pojazd z rozłożoną anteną (położenie robocze), natomiast drugi ma radar złożony do transportu.





Jawor-M (Justyna-51) jest polską stacją radiolokacyjną wykrywania i naprowadzania służącą do określania azymutu i odległości. Była następcą radaru Jawor, który został opracowany w 1961 roku przez Przemysłowy Instytut Telekomunikacji i Warszawskie Zakłady Radiowe RAWAR, gdzie odbywała się produkcja. Konstrukcja ta wykonana była jeszcze w technice lampowej. Jako nośnika użyto początkowo ciężarówki Tatra 111, a od roku 1963 modelu Tatra 138. Jawor-M powstał w 1966 roku, a rok później trafił do produkcji seryjnej (używano ich do 1988 roku). Podzespoły tej wersji oparto na technice półprzewodnikowej i tranzystorach. Rozpiętość anteny tego wariantu wynosiła 9m, a zasięg wykrywania wynosił 180km. Następcami tej odmiany były z kolei dwie wersje rozwojowe : przewoźna Jawor-M2P z anteną o rozpiętości 16 metrów, którą na czas transportu demontowano i przewożono na trzech przyczepach, a także mobilna Jawor-M2M z anteną 9 metrową składaną półautomatycznie. Wszystkie trzy wymienione powyżej wersje zabudowywano na samochodach Tatra 148 VN. Stacja Jawor-M współpracowała z wysokościomierzami typu Bogota-M, natomiast odmiany M2P i M2M z wysokościomierzami typu Nida.



RSN-75W - rosyjska stacja radiolokacyjna naprowadzania rakiet i wykrywania celów przeciwlotniczego zestawu rakietowego ziemia-powietrze S-75W Desna (S-75M) oznaczony w kodzie NATO jako SA-2D Guideline. Zestaw ten, to rozwinięcie kompleksu SA-75M Dźwina, natomiast jego następcą został S-75M1 Wołchow. W skład komponentu wykrywania i naprowadzania tego systemu wchodziły 4 kabiny holowane następujących typów : kabina dowodzenia U (Urszula), kabina nadawczo-odbiorcza z antenami PW (Pelagia), kabina zliczająco-wyliczająca z radionadajnikiem komend i selekcjonowaniem celów AW (Amelia) oraz kabina rozdziału zasilania RW (Roma). Cały zestaw uzupełniały jeszcze elektrownie ESD100, wyrzutnie rakiet SM-90, rakiety typu 20DP lub 20DS transportowane osobno na specjalnych naczepach PR-11BA i samochody transportowo-załadowcze służące do przeładunku rakiet na wyrzutnie. Kabina radarowa miała na czas transportu zdemontowane anteny, które przewożono na naczepach (prawdopodobnie typu PR-11BM). Eksport systemu S-75 wszystkich wersji obejmował wiele krajów świata. Poza państwami UW trafiły one min. do Indonezji, Mongolii, czy Algierii.

[jackowlew]

To czołgi z Kubinki jadą dalej

83


84


85


86


87

[Operator]

To czołgi z Kubinki jadą dalej

Z przyjemnością oglądam ich zmasowany atak!

Dwie pierwsze fotografie przedstawiają współczesny amerykański transporter opancerzony M113. Nr 83 to wóz dowódczy na jego bazie, który nosił oznaczenie M577, a nr 84 ukazuje wersję M113 ACAV. Na pozostałych zdjęciach widzimy rosyjski czołg średni T-34/85 z okresu II Wojny Światowej, który opisałem w poście #54 na 6 stronie tego wątku.

[Operator]

Na zakończenie prezentacji eksponatów z Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej w Warszawie przedstawię wybrany sprzęt lotniczy.

An-2 w kodzie NATO oznaczony jako Colt, a w krajach rosyjskojęzycznych znany jako ''Anuszka'', to wielozadaniowy samolot skonstruowany w biurze Olega Antonowa. Prototyp powstał w 1947 roku, a produkcja seryjna rozpoczęła się dwa lata później i trwała do 2002! Maszyny te wytwarzano nie tylko w ZSRR, lecz także w Chinach i u nas w zakładach WSK PZL Mielec. Płatowce budowano w wielu odmianach między innymi : transportowej, pasażerskiej, rolniczej, fotogrametrycznej itp. Poza tym skonstruowano wersję przystosowaną do lotów w klimacie polarnym z płozami montowanymi do podwozia, a także wodnosamolot na pływakach. An-2 to jeden z najdłużej produkowanych i wytworzonych w największej ilości statków powietrznych w historii lotnictwa. Ogółem ich liczba przekroczyła 18000 egzemplarzy wszystkich wersji, a najwięcej zmontowano Polsce - ponad 11000 sztuk. Eksport tych maszyn realizowano do kilkudziesięciu państw świata, między innymi tak egzotycznych jak : Tanzania, Jemen, Laos, Nikaragua itp. Samoloty te były bardzo udaną jak na owe czasy konstrukcją używaną aż do dziś i jeszcze pewnie długo można je będzie oglądać nie tylko w Polsce, ale i za granicą. Fotografia ukazuje prawdopodobnie transportową wersję An-2T (An-2P), użytkowaną przez wojsko.



Su-7 (w kodzie NATO Fitter) opracowany w biurze Pawła Suchoja był odrzutowym naddźwiękowym samolotem myśliwsko-bombowym. Początkowo projektowano go jako klasyczny myśliwiec, jednak zmieniono z czasem koncepcję jego zastosowania i w końcu przypisano mu rolę samolotu wsparcia. Prototyp powstał w 1954 roku, a dwa lata później został oficjalnie zaprezentowany publicznie. W roku 1958 uruchomiono produkcję seryjną, która trwała do 1972. Można wyróżnić kilka zasadniczych odmian tych maszyn : myśliwiec frontowy, myśliwiec bombardujący, wersja szkolno-bojowa, a także warianty eksportowe (z innym wyposażeniem). W celu skrócenia drogi startu Su-7 mógł być wyposażany w przyspieszacze rakietowe, natomiast aby skrócić dobieg korzystano ze spadochronów hamujących będących standardowym wyposażeniem. Przewidziano również montaż specjalnych płóz na podwoziu umożliwiających korzystanie z lotnisk o nawierzchni gruntowej. Odrzutowce te przystosowano do przenoszenia uzbrojenia konwencjonalnego : bomb, pocisków rakietowych zarówno kierowanych jak i niekierowanych, zasobników strzeleckich, mogły też przenosić taktyczne ładunki jądrowe. W Polsce samoloty te w kilku wersjach używano od 1964 roku aż do końca lat 80-tych. ZSRR eksportował je tylko do 9 krajów między innymi : Czechosłowacji, Egiptu, czy Afganistanu. Na fotografii widzimy odmianę Su-7BKŁ z zamontowanymi płozami na goleniach podwozia głównego.



Mi-2 (ozn. NATO Hoplite) zaprojektowano w biurze Michaiła Mila jako wielozadaniowy śmigłowiec z napędem turbinowym. Prototyp oblatano w 1961 roku, a montaż seryjnych maszyn ruszył w 1965 roku i trwał do 1985. Co interesujące ten typ nie był produkowany w ZSRR, ale w polskich zakładach lotniczych WSK-Świdnik (później PZL-Świdnik). Opracowano kilkanaście wersji zarówno wojskowych jak i cywilnych tj. transportową, rolniczą, pasażerską, sanitarną, rozpoznawczą, przeciwpancerną itp. Na bazie Mi-2 skonstruowano i produkowano jego głęboką modernizację - PZL Kania wyposażoną między innymi w amerykańskie silniki Allison 250-C20B. Dziwić może fakt, że w rosyjskiej firmie Rostvertol opracowano inną wersję tego wiekowego śmigłowca, a mianowicie model Mi-2A z francuskimi silnikami Turbomeca Arrius-2Mi dopiero w 2003 roku! Mi-2 odniósł duży sukces eksportowy - zakupiło go ponad 30 krajów świata, poza ZSRR gdzie trafiło najwięcej egzemplarzy i krajów Układu Warszawskiego sprzedawany był między innymi do Meksyku, Peru, Ghany i Indonezji. Zdjęcie przedstawia wojskową wersję Mi-2URN Żmija uzbrojoną w podwieszane zasobniki z niekierowanymi pociskami rakietowymi UB-16-57, 23mm działko NS-23 oraz 7,62mm karabiny maszynowe PK.