Ostatnio zrobiłem zdjęcie, które mi się podoba

[Rafał Czarny]

Dla mnie to zdjęcie jest rewelacyjne, bo oddaje klimat tych wszystkich poranków, kiedy człowiek wychodzi z namiotu i staje bosymi stopami na mokrej po nocy trawie.

OK. Kupuję taką interpretację. Ja po prostu zastanawiam się co jest w tej focie. Np. fota Łukasza z walizką wywołała u mnie skojarzenie - byłem kiedyś na wystawie o Stasi (czyli enerdowskiej służbie bezpieczeństwa). I tam widziałem walizkę, w której schował się człowiek po to, by uciec zza żaleznej kurtyny do wolnego świata.

To zdjęcie jakoś do mnie zagadało. Badyle zupełnie. Ale skojarzenie Mysikrólicy podoba mi się.

[Smerf Maruda]

Mówisz o bałaganie - dla mnie w tym wypadku to zaleta. W końcu tak właśnie wyglądają rano łąki - niepoukładane źdźbła trawy skropione rosą. Dla mnie to zdjęcie jest rewelacyjne, bo oddaje klimat tych wszystkich poranków, kiedy człowiek wychodzi z namiotu i staje bosymi stopami na mokrej po nocy trawie. I nawet jeśli to nie o to chodziło Smerfowi, to dla mnie właśnie tak jest. Nie umiem tego lepiej wyjaśnić.

No normalnie sie zarumieniłem. Najserdeczniejsze uściski i podziękowania.

[Ania_]

To mój błąd i moja wada, że lekce sobie ważę cyfrówki, bo są łatwe. Bo są powszechne. Bo wystarczy nacisnąć spust migawki et voila, jest fota.

Ej no, ale musisz przyznać, że fota focie nie równa. I czasami osoby fotografujące cyfrakiem naprawdę się muszą przy zdjęciu nagimnastykować, by wyszło takie jak się chce. Nie twierdzę, że tyle co przy analogu, ale nie uważam, że było to hiper łatwe. Powiem szczerze, że z chęcią bym spróbowała fotografii analogowej, ale mnie na to zwyczajnie nie stać. Jedyne na co sobie mogę pozwolić, to namiastka pod postacią takich szkieł jak Helios czy Sonnar.

[Smerf Maruda]

Ej no, ale musisz przyznać, że fota focie nie równa. I czasami osoby fotografujące cyfrakiem naprawdę się muszą przy zdjęciu nagimnastykować, by wyszło takie jak się chce.

Broń Boże, nie chcę negować tego, że fotografia cyfrówką to łatwizna. Fotografowanie przyrody weźmy chociaż. Świetnie, jest lato. Trzeba wstać o drugiej, żeby dojechać w plener i zrobić wschód słońca. Niezależnie od tego, czy ma się cyfrówkę czy analoga. Trzeba ostrzyć ręcznie na pięciomilimetrowych ciałkach robali, żeby były ostre. Cyfrą czy analogiem - taka sama bolączka - trzeba kucać, mocować statywy, zerkać w niedogodnie ustawiony wizjer, psikać spryskiwaczem, żeby była rosa Do tego dochodzi budowanie czatowni, wielogodzinne wędrówki, zmęczenie i komary. Cyfra czy analog - bez różnicy

[Ania_]

Ano to się zrozumieliśmy

[Rafał Czarny]

Cyfra to wygoda. Nikt chyba nie zaprzeczy. Ma multum plusów, niewiele minusów. Analog na odwrót - niewiele plusów (w porównaniu do cyfry) i od groma upierdliwości.

Ja robię i cyfrą i analogiem. Ten drugi uczy pokory i szacunku dla klatki. Tu nie można sobie pozwolić, żeby z jednej akcji przynieść 1276 fot po to, by wybrać kilka najlepszych. Moja dziedzina to reporterka - tu króluje cyfra, analog przegrywa z kretesem.

Gdybym np. pasjonował się krajobrazem to nie wziąłbym cyfraka do ręki.

[Smerf Maruda]

Krzysztof Miller chyba nadal robi na filmie, z przypiętą 35-tką.

Ponownie polecam to http://pad.alkos.info/ - cudowności tych fotografii nadal nie mogę się nadziwić.

[aga_piet]

Dlatego, primo, myślę - powtarzam - że kto robi na filmie jest pieprznięty, secundo, ma pewną taryfę ulgową. W film są wpisane niedoskonałości i nieprzewidywalności, jak również wysiłek, który trzeba włożyć w to, by osiągnąć "pokazywalny" efekt. Już w tym upatrywałbym miejsca na rzeczoną taryfę ulgową.

A mnie trochę irytuje ta taryfa ulgowa, fakt, że wystarczy zrobić byleco otworkiem i wszyscy "wtajemniczeni" przyklaskują, bo to oldskul, bo wówczas nie ma już znaczenia przekaz i/lub treść.
Rozumiem Twoją postawę, niechęć do owczego pędu, komercji, dostępności. Analog jest jakąś formą niszy, pozwala pokazać nasz dystans do popu. Przeca podobnie jest z filmem (Holywood kontra Dogma), muzyką (Radio Zet kontra Philip Glass), itd.
Ale wiesz... bycie niszowcem zobowiązuje, dobry niszowiec robi swoje, realizuje swoje wizje, kreacje, korzysta z mało popularnego środka przekazu dyskretnie, nie krzycząc na prawo i lewo "robię analogiem, jestem niszowcem!"

Ja dzięki cyfrze po latach zaczęłam znów fotografować.

[Ania_]

Ja się przyznam ostatnio staram się nie powtarzać kadrów. Już o tym kiedyś pisałam. W reporterce to inna bajka faktycznie. Do szczęścia brakuje mi analogowego szerokiego kąta do krajobrazów i wiem, że tą zapchaj dziurę będę musiała wypełnić jakimś szkiełkiem systemowym.
Szczerze mówiąc żałuję, że nie wszystko mogę zastąpić szkłami analogowymi. Np. Sonnar 180mm ze światłem 2.8 to marzenie w lesie... owszem bez AF, ciężki, ale da się przeżyć. Bokeh mi się bardzo podoba. W tej cenie nic innego nie znajdę.

[Smerf Maruda]

Ale wiesz... bycie niszowcem zobowiązuje, dobry niszowiec robi swoje, realizuje swoje wizje, kreacje, korzysta z mało popularnego środka przekazu dyskretnie, nie krzycząc na prawo i lewo "robię analogiem, jestem niszowcem!"

Och, mam tyle zdjęć, których nigdy nie pokażę, bo nie mam czasu ich zeskanować

Jeśli krzyczę i się kreuję, to daję sobie mentalnego kopa w d. Darujcie.