Wersja do druku
Wklejam 5 fotek do pogapienia się na to, jak usiłowałem obiektywem "obmacać" dolinę Redy. Wyszło na to, że skupiłem się na szczegółach, które mogą zaistnieć w każdej dolinie. Reda, to krótka rzeka płynąca wśród pagórków o przewyższeniu do około 80 m, płaską doliną o szerokości od 500 m do kilometra, wpadająca do morza w Zatoce Puckiej, w Rewie.
Reda 1
Reda 2
Reda 3
Reda 4
Reda 5
Bardzo podoba mi się nr 4, bliższy brzeg w kolorze brązu a dalszy jeszcze zielony. Rzeka tworzy naturalną granicę.
Wędrujesz po mojej okolicy i nic nie dasz znać... :)
Ostatnie dwa mi się podobają, Fajne nastrojowe
Piękne tereny, które odwiedzam dość często. Szczególnie polecam miłośnikom ptaków (ale nie tylko) rezerwat Beka, obejmujący okolice ujścia Redy.
Do mnie najbardziej przemawia 5ka. Fotografie 2 i 4 robione prawdopodobnie pod światło i stąd lekkie mydełko plus "niespodzianki" w kadrze (szczególnie 4, lewy, górny róg).
Pozdrawiam i czekam na dalsze foty ;)
Pod światło te fotki i trochę straciły na jakości. Ciężko mi cokolwiek powiedzieć.
Pierwsza za to zachęca aby oderwać się sprzed komputera.
Sympatyczne te zdjęcia (szczególnie 1 i 5) aż chce się wyjść na spacer w pola i łąki...:wink:
Pozdrawiam
Dziękuję wszystkim za sympatyczne opowiedzenie się w sprawie fotek (i doliny Redy).
Fotki od 2 do 5 były robione pod światło. W połowie listopada slońce na naszej szerokości geograficznej nie wznosi sie wyżej nad horyzont niż kilkanaście stopni. Skierowanie obiektywu pod światlo, to duża szansa na uzyskanie odbić wewnętrznych - zielone flary na Reda 3 - konie i na Reda 4 - rzeka w lesie. Obiektyw także rozprasza wewnątrz dużo światła (fotka 3 - konie), co powoduje, że fotka z lekka matowieje. Takie rozproszone światło obniża jakość zdjęć, choć nie dla wszystkich rodzajów zdjęć.
Z drugiej strony jesienne światło, moim zdaniem jest bardzo fotograficzne, ponieważ lepiej robi plastykę terenu niż górne słońce i ma cieplutką barwę nadającą zdjęciom malarskość. Na moich zdjęciach usiłowałem to niskie ciepłe światło wykorzystać, choć z umiarkowanym powodzeniem.
Pzdr, TJ
Dużo sympatii wzbudziły skubiące trawę konie, które w pełnej zgodzie i właściwym im wdziękiem wybierają ostatnie ździebełka soczystej trawki. Bieg rzeki który rozgraniczył na kolory swoje brzegi. Mozaika gałązek w świetle słońca. Te trzy kadry wieją naturą i świeżością przyrody. Zdjęcia 1 i 3 przypominają mi ile to pięknych plenerów musiałem sobie odpuścić przez wystające z ziemi słupy elektryczne, telefoniczne i kolejowych szlaków.
Wiejo,
Dziekuje za komentarz.
Jeśli chodzi o słupy, to jest to stały problem fotografów krajobrazowych - odpuścić sobie fotkę, czy tolerować te wtręty. Jestem w stałej rozterce.
Pzdr, TJ
Wstawiam dalsze 4 widoczki z doliny Redy, tym razem zimowe.
Reda 6
Domek na krawędzi doliny. Trochę zbyt mało udało się złapać światła, aby zapełnić dostatecznie cieniami drzew pierwszy plan. Niebo zbyt jednostajne.
Reda 7
Drzewo nieopodal rzeki Redy. Jadąc rowerem do lasu zauważyłem, że dobrze się czuje ono na tym polu i pstryknąłem mu fotkę. W oddali wzgórza morenowe.
Reda 8
Most na rzece Bolszewce (dopływ Redy) w Bolszewie. Z ciekawostek lingwistycznych – dopływem Bolszewki jest rzeczka o wdzięcznej nazwie – Gościcinka . W głębi dom z czerwonej cegły kryty papą, typowy dla wsi pomorskich w okresie pruskiej okupacji. Zamierzeniem moim było, aby dom zagrał barwą.
Takie domostwa powoli staja się rzadkością, giną śmiercią naturalną – przez rozpadnięcie się wskutek braku remontu lub wyburzenie dla budowy nowocześniejszego siedliska.
Reda 9
Widok z Bolszewa na dolinę Redy. W oddali Wejherowo. Na fotce są trzy plany – zaśnieżone pole, łąki doliny i w oddali zabudowania, kominy Wejherowa. Po lewej krawędź Kępy Puckiej. Są tam bardzo wymagające ścieżki rowerowe – asfalt i piasek, a na odboczkach także miękki grunt, liście, podjazdy na pierwszy bieg, zjazdy na hamulce tarczowe, wszystko w lesie przeważnie bukowym. Z ciekawostek – maszty wysokiego napięcia w oddali, to linia przesyłowa dostarczająca w dołku zapotrzebowania 800 MW mocy do największej w kraju elektrowni szczytowo-pompowej (nad jeziorem Żarnowieckim, 16 km od tego miejsca) i oddającej w szczycie zapotrzebowania coś ponad 600 MW tą sama linią.
Słup na środku obniża jakość fotki – rozbija jedność drugiego i trzeciego planu.
Dzięki ukośnemu biegowi płotu zdjęcie zyskuje pewną przestrzenność. Proszę przechylać mocno głowę w prawo i w lewo patrząc na fotkę, płot na pierwszym planie staje się „ruchomy”.
Wklejam jeszcze jedną fotkę z końmi. Niezbyt udana, mało światła. Ale łączka, na której pasą się rumaki jest w dolinie Redy i jest czynna jeszcze 30 listopada. Do pogapienia się.
Pzdr, TJ
Reda 10
Dziwnym trafem podobają mi się zdjęcia o numererach nieparzystych 1, 3, 5, 7 :) Kabała jakaś, albo insze numerologie? ;););)
Ostatnia sera bardzo ciekawa, może dlatego, że napisałeś co i jak. Tego bardzo często brakuje, a potrafi to nadać sens całemu fotograficznemu wysiłkowi.
Wujek.samo.h,
Może coś w tym jest - w tej nieparzystości, być może w trakcie numeracji fotek byłem zrytmizowany przez koniunkcję księżyców Jowisza. W każdym razie dziękuję za zwrocenie uwagi.
Daniello,
Starałem się, aby podpisy pod fotkami bardziej je osadzały w rzeczywistości. Choć trzeba przyznać, że wiele osób uważa, że opis zakłóca odbiór fotki, odobiektywnia ją poprzez osadzenie w fantomicznych realiach często będących bytami wykreowanymi w główce autora. Mam kolegę, który dostaje szału widząc wymądrzający się podpis pod zdjęciem. Taki tekst traktuje on jako bezczelną ingerencję w jego autonomię.
Wklejam kolejne trzy motywy z doliny Redy.
Pzdr, TJ
Reda11.
Rzeka Reda silnie meandruje, to by było najlepiej widoczne na zdjęciach lotniczych. Tutaj jest przedstawiony łagodny łuk meandru od zakrętu do zakrętu. Ludzie zaczynają dokładać paliwa do pieców.
Reda 12
Odbicia drzew w prawie idealnie płaskiej rzecznej tafli. W tym miejscu wędkarze wyciągają o... takie szczupaki.
Reda 13
Mostek na rzece Redzie na drodze biegnącej w przeważającej mierze w lesie, z miasta Reda do Wejherowa. Dość niechlujnie wykonana konstrukcja (zdjęcie dotrzymuje kroku).
Klimat spokoju i przemyśleń wnosi zdjęcie nr 6 przedstawiające uroczo położony domek. Myślę, ze widok dymu z komina podkreśliłby ciepło tego zdjęcia. Zawsze mam sympatię do samotnie rosnących drzew jak na zdjęciu 7. Nieodmiennie przypominaja mi Kaziuka odpoczywajacego w jego cieniu w Taplarach i pijącego chłodne kwaśne mleko. Częściowo uprawione pole oddzielone płotem od nieuprawionego a zarówno jedno jak i drugie skazane na zbliżający się industrial. Pasące się swobodnie konie nad rzeką, tak bardzo rzadki widok i nasuwający problem czy ekologia czy rozwój. Nieodległe od tej tematyki zdjecie 11 przedstawiające uroczo wijącą się Redę na brzegach której powstają domy. W odbiciach drzew też czai się niekłamany urok jednak w tym kadrze brakuje mi ich orginałów chociaż wiem, że pod słońce. Mostek wskazuje, że to zaniedbany gospodarczo teren, skazany niejako na ekologię gdyż jedna nitka komunikacyjna nie wróży szybszego postepu.
Wiejo,
Dziękuję za szczegółowy komentarz. Miło poczytać, jakie skojarzenia przychodzą do głowy innym.
Na zdjęciu samotnego domku rzeczywiście przydałaby sie wstążeczka dymu z komina, ożywiłaby pustawe niebo.
Odbicia drzew - masz dużo racji - są niekompletne, jako takie słabo grają, a także perspektywa jest taka jakaś dziwna.
Twoja wypowiedź wskazuje na to, że świadomoć ekologiczna bardzo się upowszechnia. I niech tak będzie dalej.
Pzdr, TJ
8,9 i 10.
Bardzo mi te kadry przypadły do gustu i zaskoczyłeś mnie tym trikiem z przestrzennym płotem :)
PS
Nie komentuję fotek ale regularnie zaglądam do Twojego wątku, Tadeuszu.
Mieszkam w Redzie, i jakoś nigdy cię nie widziałem ;) Zdjęcia... hmm żadne do mnie nie przemawia. Brakuje mi tu obróbki. Ale to jest moje zdanie, nie sugeruj się nim. Niektóre fotografie są dobre, ale nie zbyt "wyraziste".
Pozdrawiam... i do zobaczenia w mieście :P
Shevers w niektórych rodzajach zdjęć obróbka jest wręcz zakazana :)
To są zdjęcia zupełnie innego gatunku, dlatego zasad które Ty stosujesz nie można tu przenieść.
Shevers, Zibi1303,
Dziękuję za zabranie głosu. Shevers, mógłbyś napisać, jakiego rodzaju obróbki brakuje na zdjęciach? Ciekawe jest jakie środki byś zastosował. Ogólnie, do tego rodzaju fotek. Nie koniecznie do moich.
Pzdr, TJ
_______________________ (automatyczne scalenie)_____________________
Wklejam trzy fotki z Doliny Raduni. Radunia, to krótka rzeka (około 100 km z zakretami) na Kaszubach mająca początek w Jeziorze Raduńskim blisko Wieżycy, a wpływająca w dzielnicy Gdańska Lipce, na Żuławach, około 8 km od śródmieścia, do Motławy.
Słynie z dwóch rzeczy:
- Jest najlepiej wykorzystaną energetycznie rzeką w Polsce – 6 małych elektrowni o mocy od kilkuset kilowatów do około 1 megawata.
- Od Pruszcza Gdańskiego jest połączona kanałem o długości 11 km z Motławą w Gdańsku, około 300 m za znanym każdemu Żurawiem w kierunku morza. Swoją drogą Radunia naturalnym korytem wpada dalej (część wód) do Motławy na Żuławach. Kanał wybudowali Krzyżacy w 15 wieku (!) i do dzisiaj jest czynny. Kanał idzie przez te 11 km prawie w poziomie i służył pierwotnie do napędzania maszyn w znanej budowli - Wielkim Młynie, gdzie spad wynosi kilka metrów.
Pzdr, TJ
P.S.
Prośba do modów. Czy można zmienić tytuł niniejszego wątku na: "Motywy z doliny Redy i z doliny Raduni"?
TJ
DolRad 1 Zimowa melancholia. Niestety, na niebie jest widoczna resztka po odszumianiu w różowym kolorze. Ogolnie występuje niedostatek kontrastu, witryna fotobucket trochę ujmuje kontrast, a kompensowanie tego przesunięciem w prawo suwaczka przydaje fotce sztuczności, tym bardziej iż na fotkach nie ma kierunkowego światła.
DolRad 2 Przyprószone smutkiem
DolRad 3 Sztuka inżynierska z początku 20 wieku
Wklejam 3 fotki z doliny Redy. Ciekawe jest późnojesienne światło, lecz diabelnie trudne do wykorzystania, co widać na fotkach. Do rzucenia okiem.
Pzdr, TJ
Reda 12. Scieżka rowerowa na skraju doliny Redy u podnóża Kępy Puckiej. Te dwie zakapturzone postacie, to dziewczyny, wyszły do lasku pstryknąć parę fotek.
Reda 13. Ten rower, to część warsztatu pracy fotografa. Słupki zbieżne.
Reda 14. Ten Rowerzysta, to nie ja, ale dokładnie tędy jeżdżę w poszukiwaniu ciszy.
Fajny wątek - klimatyczne zdjęcia. Pokazuje kawałek naszego kraju w sposób całościowy - zarówno walor przyrodniczy jak i wytwory człowieka. Podoba mi się nieortodoksyjne podejście autora do zdjęć - klimat jest ważniejszy niż pojęcie fotograficznej poprawności. Są słupy, druty, komin, blik z obiektywu, czy nie najlepsze światło a mimo tego (może i dzięki temu) zdjęcia emanują klimatem, są prawdziwe. Zupełnie jakbym oglądał serie swoich slajdów. W wątku nie ma wielu zdjęć ale te, które są pokazują festiwal niuansów pogodowych z pogranicza jesieni i zimy.
Z ostatnich zdjęć bardzo podoba mi się to z dwoma dziewczynami - paski i kolorystyka bluzy jednej z dziewczyn fajnie korespondują z resztą zdjęcia. No i rower, las - odwołanie się do mojego ulubionego sposobu spędzania wolnego czasu, nie sposób policzyć godzin i kilometrów, spędzonych w ten sposób...
Ktotek,
Dziękuję za obszerny, przemyślany i celny, wchodzący w istotę, w sens wątku komentarz. Co prawda aluzyjnie to wyraziłeś, ale trochę krytycznego spojrzenia przekazałeś. Mogłeś się trochę poczepiać. To zwykle wychodzi każdemu krytykowanemu na zdrowie, tym bardziej, że jesteś fachman.
Jesli chodzi o rower, to jak się okazuje, jesteśmy bratnie dusze.
Pzdr, TJ
Znad Raduni pierwsze pokazujące nurt i nabrzeżną roslinność pieknie skąpane we mgle bardzo się podoba. Drugie to patrząc na teren i drzewa wiedziałbym, że rzeczka jest w pobliżu. Trzecie to dobrze, że nie pierwszej młodosci, sztuka inżynierska jest tak wspaniale utrzymana. W pobliżu Redy spacerujące nastolotaki stanowią udane uzupełnienie ładnego leśnego terenu. Nie masz pojecia ile wyzwoliłeś we mnie radości przedstawiajac zdjęcie roweru tego milczacego towarzysza podrózy. Przyznam sie, że też popełniłem kilka takich i na pewno nie ostatnich. Bardzo bliskie jest też mi zdjecie rowerzysty w lesie. Po prostu uwielbiam taką turystykę.
Wiejo, dziękuję za komentarz, szczegolnie za dostrzeżenie fotki mgielnej znad Raduni - chłodek, smutek, refleksja.
Cieszę się, że obwieściłeś się jako towarzysz rowerowiec leśny. Już jest nas trzech - ja, Ktotek i Wiejo. Tak trzymać.
Pzdr, TJ
Jeśli się do jakiegoś zdjęcia wraca, to znaczy, że jest bardzo dobre - tak ktoś tam twierdził. Mnie w całym wątku zachwyciło naprawdę jedno - sztuka inżynieryjna. Dlaczego? Pewnie dlatego, że podoba mi się kompozycja, bo czuję się jakbym stała na śluzie - to raz, a dwa takich miejsc się prawie nie fotografuje. We Wrocławiu jest wiele śluz, większość podejrzewam jeszcze poniemiecka; jednak nikt ich prawie nie uwiecznia. Fajnie, naprawdę fajnie, że pokazujesz takie miejsca. To też jakiś kawałek naszej historii - wiadomo przecież, że dawna inżynieria miała być nie tylko praktyczna, ale również ładna pod względem estetycznym.
Mysikrólik,
Dziękuję za celny komentarz, kiedyś sztuka inżynierska, to była sztuka, a dzisiaj, to jest dizajn.
Zamieszczam 4 spojrzenia na kościół we wsi Góra. Budowla była wzniesiona w 1911 roku. Pierwszy kościół na tym miejscu posadowiono już w 1138 roku. Bardzo wiekowe miejsce.
Te cztery fotki, to wprawka, ćwiczenie - fotografowanie architektury przy zimowym świetle.
Pzdr, TJ
Reda 15
Reda 16
https://forum.olympusclub.pl//brak.gifReda 17
http://i93.photobucket.com/albums/l52/Tadeusz_Jankowski/TJ2008_DolRedyKosciolWGorze2B.jpg]źródło
Reda 18
Piękne kadry, czyste, dobrze zakomponowane.
Pierwsza z trójki mnie zauroczyła, taki swojski obrazek z polskiej wsi, jakby z mojego, bliskiego sercu, świętokrzyskiego :)
Stara, częściowo drewniana szopa pięknie komponuje się na tle kościoła. Dysonans do obrazu wprowadza nowomodny, niewytłumaczalnie (z punktu widzenia estetyki) wysoki, betonowo-ceglany, nieukończony dom w tle.
Ale taka ta nasza wieś, gdzieniegdzie tylko zachowały się podobne obrazki, jakby żywcem wyjęte z przeszłości, w większości dominuje właśnie taka, pozbawiona ładu i gustu, "architektura".
Rocco,
Jak Polska długa i szeroka, wszędzie się buduje domy, ale generalnie patrząc, to w naszym kraju panuje chaos przestrzenny. Jako społeczeństwo nie możemy sobie poradzić z planowaniem przestrzennym, z zagospodarowaniem przestrzeni. Przeciętny obywatel nie widzi potrzeby takiego planowania, a niekiedy nie zdaje sobie sprawy, że coś takiego istnieje. Niekiedy ma się wrażenie, że domy w naszym kraju są, mówiąc po wojskowemu, porozstawiane jakby byk szczał - bez ładu i składu, odpustowa bezstylówka, samowolka przestrzenna, jak komu wygodniej, tak buduje. Jesteśmy po prostu, mimo pozorów nowoczesności, społeczeństwem cywilizacyjnie zacofanym.
Pzdr, TJ
Podoba mi się 15 i 18, (w 15 jak to ja podkręciłabym trochę kolorki), śliczny nostalgiczny, małomiasteczkowy klimat.
Pozdrawiam:)
Dobre zdjęcia, szczególnie pierwsze. Coraz bardziej zaczynają mi się podobać foty nie aspirujące do tytułu artystycznych prac (a'la 'zrobię zdjęcie, nie wiadomo o co chodzi, dodam winietkę i będzie art'). Pokazujesz ciekawe obrazy, na które składa się dobra treść, a nie pusta forma. Wszyscy pewnie rzuciliby się na to miejsce w nocy ze statywem, albo w piękne ciepłe lato... ale wtedy niewiele bym na zdjęciach zobaczył. Gdyby te drzewa miały liście no to kościół by zniknął z krajobrazu :)
Jeśli chodzi o technikę, to wg mnie jest lepiej niż z ostatnimi leśnymi zdjęciami, aczkolwiek dalej jakoś ponuro. Założę się, że będąc tam zobaczyłbym więcej kolorów, a da się to pokazać na zdjęciu.
wystawiłem oceny :D
15. - 6
16. - 5
17. - 4 - nie pasuje mi tak drastyczne przechylenie aparatu w górę.
18. - 3+
Kościół jak kościół, ale jaki fajny domek-szopa. Byłby wart paru oddzielnych ujęć, gdyby nie ta siatka dookoła.
A co do gospodarowania przestrzennego, to masz Tadeuszu rację po stokroć. W imię szeroko rozumianej 'wolności na włościach', każdy buduje, gdzie mu się spodoba - a niech mu ktoś zabroni. Szkoda, bo u naszych południowych sąsiadów, też Słowian, wygląda to diametralnie inaczej (choć może nie zawsze tak bogato jak w Polsce).
Tadeuszu - dziękuję za miłe słowa. I tym razem muszę Cię rozczarować - nie będę się czepiać bo nie ma do czego, mało tego - zdjęcia podobają mi się. Kadry czyste, dobrze naświetlone i skomponowane a przede wszystkim przedstawiające coś ciekawego. Bardzo lubię takie pokazywanie rzeczywistości - po przez kilka zdjęć tego samego motywu - przekaz jest wówczas czytelny, "prawdziwy" w pewien sposób nawet obiektywny. Zdjęcie pierwsze najwięcej mówi, jest bardzo polskie - w naszym kraju wiele wiosek i miejsc o podobnym klimacie, chociaż każde ma swoją własną specyfikę. To malowniczy kadr mówiący wiele - jest kościół, kręta droga, "szopa", która być może jest czyimś domem, niewykończona kamienica, budynki gospodarcze ale i nowe, estetyczne, zapewne niedawno powstałe domy jednorodzinne... Jest nawet (chyba) kawałek cmentarza. Mimo wszystko takie miejsca mają swój urok i klimat. Jestem prawie przekonany, że gdybym poszedł tą dróżką w górę usłyszałbym szczekanie psów ;-)... Trochę niepokojący na tym zdjęciu jest brak "żywego ducha".
Ostatni kadr też bardzo dobry - podoba mi się perspektywa - takie spojrzenie w górę pasuje do obiektów sakralnych.
Dziękuję wszystkim za komentarze.
Wanilia,
Dziękuję za miłe słowa na temat pierwszej fotki - te o nostalgicznym klimacie.
Jeśli chodzi o światło, to było zimowe - niskie słońce poprzez cienkie chmury, rozproszone, a co za tym idzie kolory zgaszone, pastelowe. Moim zdaniem podkręcanie kolorków prowadzilo by do pewnej sztuczności.
Generalnie podchodząc do sprawy, wystawiane gdziekolwiek w galeriach netowych zdjęcia sa silnie podkręcane pod wzglem nasycenia, by byly sugestywne, by natychmiast atakowały oczy. Przyczyny takiego postępowania są różne, ale najważniejsze moim zdaniem, to:
- objętość zdjęcia - 800 - 600 pikseli, to jest zbyt mało, aby przyciągnąć oko do szczegółów do subtelności (o ile fotka je posiada);
- wielkość zdjęcia na monitorze - zbyt mała, aby zadziałała w pełni perspektywa, przestrzenność zdjęcia.
Do dyspozycji internautom pozostaje jedyny skuteczny środek nacisku - kolor, no i jeszcze kontrast.
Daniello,
Jak piszesz, na fotkach jest "jakoś ponuro". Poniekąd. Aparat ma zbyt wąską DR (Dynamic Range). Szczegóły w cieniach i jednocześnie szczegóły w światłach - trudna sprawa, wysoka poprzeczka.
Jeśli chodzi o Twoje oceny fotek, to miło, że doceniasz, a najbardziej interesuje mnie ostatnia (3+). Nie dlatego, że jest niska, tylko, że jest najniższa. Pozwolę sobie przeciwstawić swoją opinię (naturalnie autorska opinia nie może być wysoce obiektywna), że najbardziej mi się podoba właśnie ostatnia fotka, ze względu na kompozycję - wieża plus fasada oraz przekątniowo umieszczona krawędż fasady w barokowych zawijasach oraz ze względu na tonację prawie high key.
Salvadhor,
Szauerek na pierwszym planie jest malowniczy, a sfocenie go z bliska wymagało by chyba obfitszego światła.
Jeśli chodzi o ład przestrzenny w Polsce i u naszych południowych sąsiadów, to istnieje znaczna różnica na ich korzyść. Zgadzam się z Tobą w pełni.
Ktotek,
Cieszę się, że odebrałeś moje cztery fotki jako serię "od ogółu do szczegółu". Najbardziej to doceniam. Także to, że pierwsza fotka jest "bardzo polska", że ostatnią fotkę wyróżniłeś pod względem estetyki.
Na pierwszej fotce jest kawałek cmentarza, co chociaż nie jest spójne kompozycyjnie, to dokłada się jakoś do przekazu fotki.
Do fotek można się przyczepić - aberracja chromatyczna na granicach kontrastu (fiolety w gałązkach drzew, zieleń na profilach pni), dystorsja wypukła na wieży na pierwszej fotce, jakaś taka krzywa perspektywa (skrzywiona nieco także wieża) na fotce Reda 16, marna rozpiętość tonalna fotek, przewód elektryczny na fotce Reda 18, itd.
Wszystkim życzę wiele dobrego w Nowym Roku.
Pzdr, TJ
Nie wiem czy materiał nadawał się do zdecydowanej obróbki, ale zawsze można spróbować. Z pewnością nie jest to proste, szczególnie jeśli nie chcemy aby nasza korekcja nie wyszła na jaw.Cytat:
Zamieszczone przez Tadeusz Jankowski
Przyznam się szczerze, że w ogóle tego nie zauważyłem. Chyba nie zwracam zanadto uwagi na kompozycję itp. Artystą nie jestem i nie będę :)Cytat:
Jeśli chodzi o Twoje oceny fotek, to miło, że doceniasz, a najbardziej interesuje mnie ostatnia (3+). Nie dlatego, że jest niska, tylko, że jest najniższa. Pozwolę sobie przeciwstawić swoją opinię (naturalnie autorska opinia nie może być wysoce obiektywna), że najbardziej mi się podoba właśnie ostatnia fotka, ze względu na kompozycję - wieża plus fasada oraz przekątniowo umieszczona krawędż fasady w barokowych zawijasach oraz ze względu na tonację prawie high key.
Daniello podzielił się swoim odczuciem pewnej ponurości, płaskości moich fotek.
Swojego czasu przeglądając na dpreview.com testy aparatów na dynamic range zastanawiałem się, dlaczego autor testów dzieli przedział dynamiki na dwie umowne części (cienie i światła) i dlaczego przyczepia się do aparatu, jaśli wykazuje nierówność, niesymetryczność przedziałów DR po stronie świateł i cieni, np 4,8 EV w cieniach i 3,5 EV w światłach.
Chyba coś w tym jest. W praktyce, jeśli otrzymuję przepalone światła, to staram się zjechać z ekspozycją w lewo w stronę cieni i niestety obraz robi się ponury. Wyciąganie detali w cieniach jest pożyteczne, ale moim zdaniem jest tylko częściowo skuteczne, pomijając szum. Obraz się nieco poprawia, ale w dalszym ciągu pozostaje płaski, oczywiście nie dla każdego motywu, każdej sceny, każdego oświetlenia.
Tyle na ten temat.
Wklejam kilka fotek z doliny Redy.
Reda 19 Rower pełni rolę zamykacza kadru z lewej.
Reda 20 To drzewo już raz bylo przedstawione - powyżej w tym wątku. Tym razem spodobała mi się chmurka po prawej.
Reda 21
Reda 22
Reda 23. Cienie są przeniebieszczone - od błękitu nieba, który bez modyfikacji przeszkód odbija się od białego śniegu
W cyklu zdjęć z kościołem 15 robi największe wrażenie. Droga biegnąca przez wieś, rozpadająca się szopa w kontraście z pięknymi murami, teren ogrodzony płotami w tym jest swojski klimat, naturalny spokój i rzeczywistość z którą się utożsamiam. Następne zdjęcia kościoła tj 16, 17, 18 pomimo tego, że ujęte z dołu jakoś nie rażą. Krawędzie murów są proste, strzeliste jakby zaznaczały ważność miejsca. Plenery- 19 z rowerem sympatyczne. /ja nie moge się przekonać do jazdy po śniegu na rowerze/. Pagórkowate podłoże pokryte śniegiem z którego wyrasta drzewo i do tego rzęsiście oświetlona chmura na zdjęciu 20 przekonuje do pozytywnego odbioru. Kadr 21 z rzeczką w której przegladają sie nabrzeżne drzewa ma w sobie coś co zawsze zwraca uwagę i nakazuje przystanąć choć na chwilkę i popatrzeć w te urokliwe odbicia łagodnie zniekształcone przez nurt. Droga przez wieś na zdjęciu 22 to główna arteria życia wioski. Sympatyczny nastrój wprowadza kadr 23 z drogą przysypaną śniegiem prowadzącą w dal, wzdłóż której biegnie drewniany płot dający na jej powierzchni rytmiczny cień. Zdjęcia świetnie oddają klimat zwykłej szarej codzienności.
20, 22 moje ulubione.
20 naj -ma bardo ciekawe kolory, jak dla mnie wyjątkowe w Twoim wątku, kard z rowerem ciekawy, uwielbiam kadry z rowerem.
Ładna ta zima u Ciebie :)
Wiejo, Wanilia,
Dziękuję za komentarze, szczegolnie dla Wiejo za wnikliwość i pochwalenie rytmu zerdzi, szczególnie dla Wanilii za zaakceptowanie roweru w kadrze.
Wklejam dalsze zimowe fotki. Mam przejsciowo bardzo dorywczy dostęp do sieci.
Pzdr, TJ
Reda 24 Kon wygląda jak element scenografii.
Reda 25 Ludowe zabawy
Reda 26. Sport ekstremalny w wersji popularnej
Reda 27. Krzyz wszechobecny