Wersja do druku
Wklejam 5 fotek do pogapienia się na to, jak usiłowałem obiektywem "obmacać" dolinę Redy. Wyszło na to, że skupiłem się na szczegółach, które mogą zaistnieć w każdej dolinie. Reda, to krótka rzeka płynąca wśród pagórków o przewyższeniu do około 80 m, płaską doliną o szerokości od 500 m do kilometra, wpadająca do morza w Zatoce Puckiej, w Rewie.
Reda 1
Reda 2
Reda 3
Reda 4
Reda 5
Bardzo podoba mi się nr 4, bliższy brzeg w kolorze brązu a dalszy jeszcze zielony. Rzeka tworzy naturalną granicę.
Wędrujesz po mojej okolicy i nic nie dasz znać... :)
Ostatnie dwa mi się podobają, Fajne nastrojowe
Piękne tereny, które odwiedzam dość często. Szczególnie polecam miłośnikom ptaków (ale nie tylko) rezerwat Beka, obejmujący okolice ujścia Redy.
Do mnie najbardziej przemawia 5ka. Fotografie 2 i 4 robione prawdopodobnie pod światło i stąd lekkie mydełko plus "niespodzianki" w kadrze (szczególnie 4, lewy, górny róg).
Pozdrawiam i czekam na dalsze foty ;)
Pod światło te fotki i trochę straciły na jakości. Ciężko mi cokolwiek powiedzieć.
Pierwsza za to zachęca aby oderwać się sprzed komputera.
Sympatyczne te zdjęcia (szczególnie 1 i 5) aż chce się wyjść na spacer w pola i łąki...:wink:
Pozdrawiam
Dziękuję wszystkim za sympatyczne opowiedzenie się w sprawie fotek (i doliny Redy).
Fotki od 2 do 5 były robione pod światło. W połowie listopada slońce na naszej szerokości geograficznej nie wznosi sie wyżej nad horyzont niż kilkanaście stopni. Skierowanie obiektywu pod światlo, to duża szansa na uzyskanie odbić wewnętrznych - zielone flary na Reda 3 - konie i na Reda 4 - rzeka w lesie. Obiektyw także rozprasza wewnątrz dużo światła (fotka 3 - konie), co powoduje, że fotka z lekka matowieje. Takie rozproszone światło obniża jakość zdjęć, choć nie dla wszystkich rodzajów zdjęć.
Z drugiej strony jesienne światło, moim zdaniem jest bardzo fotograficzne, ponieważ lepiej robi plastykę terenu niż górne słońce i ma cieplutką barwę nadającą zdjęciom malarskość. Na moich zdjęciach usiłowałem to niskie ciepłe światło wykorzystać, choć z umiarkowanym powodzeniem.
Pzdr, TJ
Dużo sympatii wzbudziły skubiące trawę konie, które w pełnej zgodzie i właściwym im wdziękiem wybierają ostatnie ździebełka soczystej trawki. Bieg rzeki który rozgraniczył na kolory swoje brzegi. Mozaika gałązek w świetle słońca. Te trzy kadry wieją naturą i świeżością przyrody. Zdjęcia 1 i 3 przypominają mi ile to pięknych plenerów musiałem sobie odpuścić przez wystające z ziemi słupy elektryczne, telefoniczne i kolejowych szlaków.
Wiejo,
Dziekuje za komentarz.
Jeśli chodzi o słupy, to jest to stały problem fotografów krajobrazowych - odpuścić sobie fotkę, czy tolerować te wtręty. Jestem w stałej rozterce.
Pzdr, TJ