Po co robisz zdjęcia? [wieczór 3]

Mieszkająć w Strasbourgu, często udawałem się na niemiecką stronę, np kupić niefrancuskie piwo. Kontroli granicznej niby nie było ale od czasu do czasu francuscy nadgorliwcy wyłapywali samochody z obcymi numerami.
Podchodzi do mnie taki typ i pyta: Pouquoi? Czyi Dlaczego (w domyśle przybywam do Francji).
Mając w odwodzie magiczną niebieską kartę stypendysty rządowego, odparłem buńczucznie: Et, pourquoi-pas? Czyli: A czemu nie?
Typa zatakało.
I też mógłbym odpowiedzieć: a czemu mam zdjęć nie robić?

Cytat:

---

Zamieszczone przez k@czy

a duze masz te skarby?
w plecaku znaczy ... :mrgreen:

---

na tyle długie, żeby sięgnąć tam, gdzie wzrok nie sięga
na tyle mocne i niezawodne, żeby działały tam, gdzie inne już dawno działać przestały
na tyle pasjonujące, żeby się z nimi nie rozstawać
i na tyle ciężkie żeby się nabawić dyskoaptii kręgosłupa :)

PS. Ciekawski cholercia! :p

A ja ostatnio w ogóle nie robię zdjęć. Znaczy coś tam sobie pstryknę, ale nic mi nie wychodzi. Jakiś chwilowy (mam nadzieję) brak weny twórczej albo jesienna depresja jakaś.

Robię zdjęcia bo..
..bo jak nie ja to kto?

Próbuję się z samym sobą... To jeden powód. Przekonać siebie samego, że to, co robię ma jakąś wartość. Że widzę świat w ciekawy sposób i będę umiał kiedyś pokazać to innym, właśnie poprzez zdjęcia.
Po drugie - dlatego, że mnóstwo rzeczy mi się podoba, wzrusza, zastanawia. Zatrzymuje moją uwagę i gra na mnie jak na instrumencie. Chcę dobrze zabrzmieć...
Po trzecie - jestem gadżeciarzem i sprawia mi przyjemność to całe pstrykanie, klikanie, kręcenie. Lubię sensualność tego, co robię - zapach drewna i lakieru kontrabasu, lepkość kalafonii i dotyk strun. Tak samo przepadam za chłodem i ciężarem aparatu wyjmowanego z plecaka w jesienny dzień, dźwięk dokręcanej osłony na obiektyw (mam taką dokręcaną:grin:), trzask migawki, klapnięcie.
Świsty-gwizdy mechanizmu czyszczącego filtr przy wyłączaniu aparatu.

-----------------------------------------------------------------------
I lubię być chwalony, jak mi się coś uda...


Nic innego nie wymyślę. Tak jest po prostu:)

Pozdrawiam
Pat

Hmmm zaczęło się od tego, że poszedłem do liceum i jak pewnie większość nie wiedziałem co chcę robić w życiu. Tak się składa, że pochodzę z rodziny uzdolnionej plastycznie, wujek artysta, performer, scenograf itd., ojciec grafik i nauczyciel na wyższych uczelniach, mama uczy plastyki w szkole, siostra skończyła architekturę krajobrazu, a w tej chwili odpowiada za jakieś tam wizualne sprawy w sklepie odzieżowym, a ja nie umiem rysować, malować, zero zdolności manualnych. Pomyślałem sobie to może odziedziczyłem oko i zmysł artystyczny i na najbliższe wakacje w góry wziąłem Zenita z zepsutym światłomierzem ojca. Zdjęcia jak zdjęcia z takiego Zenita z przysłoną dobieraną na oko, ale złapałem bakcyla. Nadszedł czas likwidowania mojej książeczki mieszkaniowej, za pieniądze z niej oczywiście można było co najwyżej kupić dom dla lalek. Odwiedziny na giełdzie w Stodole i Nikon F75. Kolejne wakacje, pierwszy performance wujaszka i pierwsza dokumentacja. I wyszło super i ja byłem mega zadowolony i wujaszek, a później reszta się jakoś potoczyła, pierwszy konkurs, pierwszy większy projekt, pierwsza wystawa.
W fotografii lubię tą chwilę zapomnienia kiedy jestem ja wizjer i kadry których szukam, wtedy nic oprócz tych rzeczy dla mnie nie istnieje.
Oczywiście to co powiedział Rafał, super uczuciem jest kiedy ktoś docenia twoją pracę, wtedy rosną skrzydła i chce się więcej.:cool:

Trochę dużo, ale jak to konwersacje wieczorne:wink: nie mogą być krótkie:roll:

Cytat:

---

Zamieszczone przez kali999

Oczywiście to co powiedział Rafał, super uczuciem jest kiedy ktoś docenia twoją pracę, wtedy rosną skrzydła i chce się więcej.:cool:

---

O tak!
Gorzej, jak dzieje się odwrotnie - czasem można na długo skrzydła stracić :(

Cytat:

---

Zamieszczone przez bufetowa

O tak!
Gorzej, jak dzieje się odwrotnie - czasem można na długo skrzydła stracić :(

---

To też się niestety zdarza, ale im dłuższy taki okres, a po nim przyjdzie docenienie prac wtedy radość jest jeszcze większa:wink:

Proponuję jako nastepny temat- ile jest klasycznie rozumianej fotografii a ile postprocessingu (czyli PSucia) w obecnej fotografii.
jeśli to ne to miejsc- adminie przenieś.

Czemu? Bo już zanim dostałem w łapska aparat, uwielbiałem obserwować rzeczywistość, przyglądać się ludziom. Bo aparat daje mi możliwość wyrażenia siebie, bo uwielbiam zatrzymywać chwile. Bo podnieca mnie naciskanie na spust. Bo daje mi radość dobry kadr. I nawet nie chodzi tu o zdjęcia, jako wynik - wolę gonienie króliczka. Świetne są te próby. Ktoś napisał, że po zrobieniu najlepszego swojego zdjęcia - zdjęcia życia - skończyłby fotografować - przychylam się do tego.