Dolomity 2013

**anna** · 31.08.13, 08:49

Ahhhh...fantastycznie!
Czekam na więcej, dużo więcej!!!

**Hom_er** · 31.08.13, 09:17

Zamieszczone przez Bodzip

Ładna ta góralka..

jak już pisałem wszystko przywiozłem z Polski - góralkę też

dzieki anna

**Hom_er** · 31.08.13, 22:16

A teraz kolejny dzień wyjazdu - Marmolada najwyższy szczyt Dolomitów (3343 m. n. p. m.)

Powiem tak - od początku wyglądał pechowo - na szczęście skończył się dobrze, choć bez dotarcia na szczyt.

Ale od początku.
Zbyt leniwe wstawanie odbiło się na tym, że do kolejki (niezmiernie ciekawej, zamiast kabin jeżdżą dwuosobowe koszyki) ruszyliśmy po 10 rano

Szybkie zbieranie spowodowało pewne braki - nie zabraliśmy mapki poglądowej (główną mapę mieliśmy), która ułatwiłaby start i kremów z filtrem - skutki tego zaniedbania odczuwaliśmy jeszcze wiele dni

Znikoma znajomość jakiegokolwiek języka obcego spowodowała problemy z komunikacją - a w zasadzie zaniechanie wszelkiej komunikacji (wypytanie o drogę).

W prawdzie bez problemów wyjechaliśmy na Pian dei Fiacconi (2625m.) ale tutaj zmyliła nas tabliczka z napisem "Return" kierująca nie tylko w gół ale również na szlak, którym chcieliśmy ruszyć.
No cóż znaleźliśmy jakąś śnieżną ścieżkę i poszliśmy nią. Kierunek był dobry, ale szliśmy zbyt wysoko, równolegle do właściwej (jak sie potem okazało).
Po dłuższej wędrówce byliśmy pewni, że coś jest nie tak. Ale dogoniła nas trójka Włochów i ... już byliśmy pewni, że to zła droga. Tylko nie wiadomo było gdzie jest szlak. Włosi przyszli po ... naszych śladach bo myśleli, że idziemy szlakiem ;( Oni próbowali iść w stronę ferraty "na siagę"! W górach takich jak Dolomity! Myśmy postanowili okrążyć wielki, skalny kocioł i szukać szlaku tam, gdzie wydawało się, że może być (i rzeczywiście był).
I faktycznie po zejściu kilkaset metrów znaleźliśmy ślady szlaku.
Krótka piłka idziemy dalej ... ale to była jedna z wielu wariacji szlaku wydeptana przez jakiegoś turystę.
No nic, postanawiamy zejść dość ostrym polem śnieżnym i poniżej dołączyć do właściwego szlaku.
Po kilkudziesięciu krokach schodzenia stwierdziliśmy, że zamieniamy kijki na czekany (raki i lina póki co wydawały się niepotrzebne) - w końcu to tylko snieg

I podczas składania kijków, kiedy czekany tkwiły tuż obok nas .... moja "góralka" straciła równowagę i ... pojechała w dół ... Zdążyłem podać jej kijek, który trzymałem ... jednak wyrwał się przy złączeniu i ... jak na zwolnionym filmie widziałem .. jak .... jedzie w dół.... Dopiero po kilkudziesięciu metrach! Cudem się zatrzymała

Gdy ochłonęliśmy, zebraliśmy się i wrócilismy do wyciągu - Marmolada musi jeszcze na nas poczekać.
Na razie mamy dość lodowca i śniegu w wyższych górach.
Najważniejsze, że poza nazwijmy to urazu do mocno pochyłych, ośnieżonych stoków - nic nam się nie stało

A teraz kilka zdjęć:

013 kolejka

źródło

014 "nasz" szlak

źródło

015 Na właściwym szlaku (a myśmy wcześniej poszli tym płatem śniegu z lewej u góry; siedzimy nad kotłem, który musieliśmy okrążyć; Włosi chcieli wejść "na siagę" na grań w linii prostej powyżej "góralki" - to już grań ferraty)

źródło

016
kocioł którym zsuwała się moja żonka, w dole widać trzy małe postaci Włochów, którzy zeszli prosto w dół "na skróty"

źródło

017 Z lewej strony w chmurach Punta Pena - najwyższa część Marmolady

źródło