Odp: wanilia - moim okiem

**domadm** · 23.01.10, 10:45

Wygląda na to że musiałaś wycierać obiektyw po spotkaniu ze słoniną

btw: mam nadzieję że skorzystaliście, jazda na słoniu jest bez porównania przyjemniejsza niż na takim np. wielbłądzie.

**wanilia** · 23.01.10, 10:58

Przyznaję , że nie właziłam na słonia (ani na wielbłąda) ale dziewczynki ochoczo skorzystały. Myślę , ze nie zdążyłabym się nacieszyć przez te kilka minut i to w dodatku pod okiem innych hotelowiczów. Dużą frajdę sprawiało mi obserwowanie jak trąbą wsuwa sobie kolejne kęsy do buzi. Nie wspomnę , ze miło też było jak mnie tą trąbką obszukiwał

Tym razem okaz ornitologiczny. Czy to czapla? Niech mnie koledzy uświadomią

p.s. Jest to kraj do którego na wyjazd zachęcam pasjonatów ornitologii i fotografów ptasich. Mnóstwo parków narodowych a w nich wiele pięknych okazów prawie na wyciągnięcie ręki.

źródło

**Wiejo** · 23.01.10, 13:43

Ze słoniem fajne i widać, że łakomczuch przyzwyczajony do smakołyków. Ta drabina obok to chyba po niej wchodzi się na jego grzbiet i z takiej wysokości widok może być interesujący. Ptak wygląda jak czapla biała. Dość blisko do niej podeszłaś bo to bardzo płochliwe ptaszysko.

**wanilia** · 23.01.10, 13:49

Dzięki Wiejo za odwiedziny. Czaplę i kilka innych zwierząt zobaczyłam z łodzi którą po terenie parku narodowego wiózł nas tubylec. Widziałam iguanę, krokodyla, warana i kilka gatunków ptaków: np. orły. Naprawdę było czym oczy nacieszyć. Chyba łatwiej jest delikatnie podpłynąć niż podejść.

**wanilia** · 23.01.10, 17:24

W pobliżu hotelu poznaliśmy rodzinę lankijską. Mieszkali oni 300 metrów obok. Z naszych obserwacji wynika , że spacerowali w pobliżu aby sciągnąć zainteresowanie turystów. Maluchy oblepiały nas i pytały po angielsku czy mamy cukierki, długopisy. To chyba jedyne zdanie , które potrafiły w tym języku zadać.

W związku z tym ,że nie byliśmy na to przygotowani, obiecaliśmy umówić się z nimi na drugi dzień o 18. Wykonaliśmy zakupy w większym sklepie w postaci słodyczy i jakiś kwadrans po 18 zjechaliśmy do hotelu. Martwiliśmy się , że maluchów nie będzie. Jednak okazało się , że zamiast jednej kobiety z dziećmi czekały na nas 4 z całą czeredą w rozmaitym wieku. No i od sowa do słowa, zaprosiły nas do swoich domów, zebyśmy zobaczyli jak wyglądają ich domy po tsunami.

Swoją drogą , stoją te ruiny obok ich nowo wybudowanych domów celowo, aby wzbudzić chęć niesienia pomocy turystów. A nowe domy wybudowały im w prezencie różne kraje , w ich przypadku była to Kanada.
Tylko żeby nie było niedomówień: "dom" to taki nieotynkowany domek na nasze realia - stan surowy - bez drzwi, okien podłóg, kuchni....bez niczego. Taki sześcianik z gazobetonu z dachem no i bez kibelka. Na podwórku dziura w ziemi i już.

Na początek wrzucam dwie fotki z ruin po tsunami.
p.s. muszę jeszcze dodać, ze ten uroczy 4 latek to moja nowa miłość, ma na imie Iszare i jest przesłodki. Złamał mi serce