Wersja do druku
Że jak wycofano? Karabiny strzelające przez śmigło były powszechnie stosowane w trakcie II wojny światowej. Później faktycznie się z tego wycofano, ale wszak nie z powodu zawodności synchronizatorów, tylko braku śmigła w samolotach myśliwskich...Cytat:
Zamieszczone przez Planistigmat
Operator wątek jest superciekawy, dawaj dalej.
Masz czytelników:grin:
A jakie samoloty z II W. S. strzelaly przez smiglo ? Czytalem o tym wszystkim ze 30 lat temu, wiec albo cos moglem pokrecic, albo rozne zrodla roznie podawaly.
---------- Post dodany o 21:32 ---------- Poprzedni post był o 21:30 ----------
Tak, i wychodzi na to ze wcale nie jest niszowy.
W późniejszych konstrukcjach zmalała potrzeba stosowania synchronizatorów, gdyż wiele samolotów miało karabiny, czy też działka montowane w skrzydłach. Innym rozwiązaniem była możliwość strzelania poprzez wał śmigła. Mam na myśli oczywiście maszyny z napędem śmigłowym.Cytat:
Zamieszczone przez MAF
---------- Post dodany o 23:38 ---------- Poprzedni post był o 23:35 ----------
Chciałem zauważyć, że wątek założył jackowlew, a nie ja. :wink:Cytat:
Zamieszczone przez BIKER
Na pewno niemieckie ME-109, a także rosyjskie Ła i Jaki. Japońskie A6M Zero też. Innych w tej chwili nie pamiętam, ale już te typy to pewnie 50% używanych maszyn myśliwskich w czasie II wojny ;-)Cytat:
Zamieszczone przez Planistigmat
Całkiem możliwe, wersji zestrzelenia pojawiło się kilka. Ta z zestrzeleniem z ziemi przez wojska kanadyjskie jest zdecydowanie najbardziej prawdopodobna.Cytat:
Zamieszczone przez Planistigmat
Dodaj FW 190 i wczesne Mustangi, a zrobi się grubo ponad 50% :) i jeszcze Włosi mi się przypomnieli (Macchi, czy jakoś podobnie) :) i jeszcze wymysły Polikarpowa :)Cytat:
Zamieszczone przez MAF
Messerschmitt Bf 109 był jednym z najbardziej znanych i najliczniej produkowanych myśliwców II W.Ś. Poza III Rzeszą używało go jeszcze 12 państw między innymi : Szwajcaria, Finlandia, Włochy, Węgry i Rumunia. Niektóre z tych krajów latały na tym typie jeszcze długo po wojnie. Dwa z nich produkowały go na licencji : Hiszpania jako HA-1112 i Czechosłowacja pod oznaczeniem Avia S-99. Łącznie z samolotami licencyjnymi zbudowano ponad 33000 egzemplarzy. Co ciekawe Japonia pozyskała do testów 5 sztuk tych maszyn. Samolot został opracowany w niemieckich zakładach Bayerische Flugzeugwerke, przejętych przez Messerschmitt AG w 1938. Prototyp oblatano w 1935 roku, produkcja seryjna ruszyła dwa lata później i trwała do 1945. Powstało 10 zasadniczych wersji Me 109 charakteryzujących się literowymi oznaczeniami (każdej literze przypisano jakieś imię, prócz wariantu Z), niektóre z odmian dzieliły się jeszcze na podwarianty z cyfrowym dopiskiem np. Bf 109 E-3 (Emil). Warto wspomnieć o eksperymentalnym modelu Bf 109 Z (Zwilling), który składał się z dwóch maszyn połączonych wspólnym centropłatem i statecznikiem poziomym. Takie rozwiązanie zastosowano chociażby w amerykańskim myśliwcu North American P-82 Twin Mustang (bazującym na P-51). Na fotografii widzimy wariant Bf 109 G-2 (Gustav) w barwach Luftwaffe.
Załącznik 116572
Operator dzięki dzięki:)
Był niejako odpowiedzią na brytyjskiego Sopwith Triplane, który miał identyczny układ jak DR. I.Cytat:
Zamieszczone przez Operator
Istnieje też wersja, że został zestrzelony przez oddział piechoty australijskiej....Cytat:
Zamieszczone przez Planistigmat
Cytat:
Zamieszczone przez Planistigmat
Wszystkie wersje Bf 109 i Focke Wulfa 190 (A/F/G/D) oraz Ta 152, większość włoskich myśliwców - Macchi, Fiat, Reggiane, z radzieckich prawie wszystkie myśliwce Polikarpowa, wszystkie Jaki, nie jestem pewien jak to wyglądało u Ławoczkinów i ŁaGG. W Japonii większość myśliwców posiadała kadłubowe k.m. (w niektórych przypadkach było to jedyne uzbrojenie jak na przykład u najzwrotniejszego (tak, tak) japońskiego myśliwca jakim był Ki-43 Hayabusa).Cytat:
Zamieszczone przez MAF
Dzięki takiemu zdarzeniu WWS zdobyły swojego pierwszego Focke Wulfa. Była to maszyna Uffz. Helmuta Brandta, który 13.I.1943 r. po uszkodzeniu śmigła wywołanego niewłaściwym działaniem synchronizatora uzbrojenia musiał przymusowo wylądować po sowieckiej stronie frontu.Cytat:
Zamieszczone przez Planistigmat
Układ miały identyczny owszem, z tym, że Twin był z dwuosobową załogą - jeden pilot w jednym kadłubie, a Zwiling był jednoosobowy.Cytat:
Zamieszczone przez Operator
W malowaniu pustynnym - RLM79 (góra kadłuba)/RLM 78 (spód kadłuba)Cytat:
Zamieszczone przez Operator
Fieseler Fi 156 Storch to niemiecki samolot rozpoznawczo-łącznikowy skróconego startu i lądowania (STOL). Zaprojektowany w firmie Gerhard-Fieseler-Werke (GFW) z Kassel jako maszyna sportowo-turystyczna. Pierwszy lot odbył się w 1936, a w roku następnym rozpoczęto produkcję seryjną, która trwała w Czechosłowacji do 1949 roku. Poza III Rzeszą wytwarzały go następujące kraje : Francja w firmie Morane-Saulnier pod oznaczeniem MS.500/502, Rumunia w fabryce ICAR z oznaczeniem Fi 156 Ca3, a także wspomniana Czechosłowacja montująca je w zakładach Beneš-Mráz jako K-65 Čap. Licencję na Fi 156 pozyskał także ZSRR, gdzie ten typ miał nazywać się OKA-38 Aist. Adaptacją projektu zajął się Antonow, jednakże wybuch wojny zaprzepaścił te plany - powstał tylko jeden płatowiec (prawdopodobnie wzorzec produkcyjny). Storch okazał się być udaną konstrukcją użytkowaną przez ponad 20 państw w różnych rodzajach sił zbrojnych (lotnictwo, wojska lądowe, marynarka). Wiele maszyn służyło również w lotnictwie cywilnym. Co interesujące samoloty wykorzystywali nie tylko sojusznicy Niemców, ale też alianci latający na egzemplarzach zdobycznych. W powojennej Polsce samoloty te były na wyposażeniu zarówno wojska, jak i cywilnych operatorów. Ostatnia sztukę z której usług korzystało lotnictwo sanitarne wycofano w roku 1963. Poniższy wariant Fi 156 C jest w barwach Luftwaffe z okresu II W.Ś.
Załącznik 116799
Messerschmitt Me 163 Komet znany też jako Kraftei należy do najbardziej oryginalnych i awangardowych maszyn w lotniczym arsenale II W.Ś. Do dziś jest jedynym w historii załogowym samolotem z rakietowym napędem, który wszedł do produkcji i będącym w operacyjnym użyciu. Płatowiec prócz nietypowego napędu miał układ bezogonowca ze skośnymi skrzydłami i odrzucanym po starcie podwoziem głównym. Lądowanie odbywało się także w specyficzny sposób - dopiero po zużyciu całego paliwa maszyna lotem szybowym mogła przyziemiać. Jako że było tylko jedno podejście, musiało się to udać za pierwszym razem (niestety niekiedy kończyło się katastrofą). Rakietoplan wyposażono w tym celu w wysuwaną płozę i stałe kółko ogonowe. Napęd składał się z silnika pracującego na dwuskładnikowym paliwie ciekłym (wczesna wersja A miała silnik zasilany paliwem jednoskładnikowym). Trzeba tu dodać, iż składniki tej mieszanki były niezwykle niebezpieczne - nie dość że żrące, to jeszcze silnie wybuchowe. Właściwe paliwo stanowiła w odpowiednich proporcjach mieszanina hydrazyny, metanolu i wody tzw. C-Stoff, a utleniaczem był nadtlenek wodoru oznaczany symbolem T-Stoff. Ogólny układ aerodynamiczny Me 163 wywodził się z bezogonowych szybowców projektowanych przez specjalizującego się w tego rodzaju konstrukcjach Niemca Alexandra Lippischa. Pierwszy prototyp oblatano w lutym 1941 (lot beznapędowy), natomiast w sierpniu tego samego roku po raz pierwszy użyto w locie silnika. Komet jest pierwszą w historii pilotowaną maszyną, która przekroczyła prędkość 1000 km/h zbliżając się do bariery dźwięku. Niektóre osiągi jak prędkość wznoszenia i maksymalna deklasowały wszystkie inne ówczesne samoloty. Największymi mankamentami były jednakowoż bardzo szybko zużywające się paliwo, co przekładało się na niewielki zasięg i krótki czas lotu, a także trudny pilotaż potęgowany strachem przed eksplozją, mogącą nastąpić z powodu awarii, lub uszkodzeń w walce. Ogółem zbudowano ponad 350 egzemplarzy wszystkich odmian tej niekonwencjonalnej maszyny. Zdjęcie przedstawia wariant Me 163B z dobrze widocznym eksponowanym osobno podwoziem głównym.
Załącznik 117460
To zaczniemy serie Nocy Muzeów 2014 MWP Warszawa
1
https://forum.olympusclub.pl/attachm...5&d=1400434206
Douglas C-47 Skytrain (Dakota, Skytrooper) był amerykańskim wojskowym samolotem transportowym, który oparto na pasażerskiej maszynie Douglas DC-3. Płatowiec został dostosowany do tego celu poprzez między innymi : wzmocnienie konstrukcji podłogi, dodanie dwuczęściowych drzwi ładunkowych umiejscowionych z lewej strony kadłuba, a także umożliwienie desantowania skoczków spadochronowych. Prototyp oblatano w końcu 1941 roku (DC-3 w 1935), a egzemplarze seryjne użytkowano w wielu krajach jeszcze bardzo długo po wojnie (niektóre sztuki są w stanie lotnym do dziś). Licencję na ten typ zakupił ZSRR, w którym montowano go pod nazwą Lisunow Li-2 (nieco zmieniona konstrukcja płata, rosyjskie silniki, inne wyposażenie itp.) Powstało kilkadziesiąt wersji C-47 : rozpoznawcza, ratownictwa medycznego, do przewozu VIP-ów itd. Zbudowano też kilka wariantów eksperymentalnych, które nie trafiły do seryjnej produkcji : wodnosamolot, szybowiec (bez silników), czy maszyna ze slotami na całej rozpiętości skrzydeł wraz z instalacją odladzającą. Skytrain jest jednym z najbardziej udanych transportowców w dziejach lotnictwa, użytkowało go ponad 90 państw świata na wszystkich kontynentach włącznie z Antarktydą (wersja do operowania w klimacie arktycznym). Fotografia przedstawia model C-47B wykorzystywany przez australijskie siły RAAF.
Załącznik 118441
@jackowlew - Świetne nocne zdjęcie :D
@Operator - Jak zawsze dobre zdjęcie i sporo ciekawych informacji :)
Dzięki nightelf! :)Cytat:
Zamieszczone przez nightelf
@ nightelf dzięki:)Cytat:
Zamieszczone przez nightelf
Tu zawsze jest wszystko super, i foty i opisy. :mrgreen:
Miło mi, że jest zainteresowanie wątkiem. :)Cytat:
Zamieszczone przez henry1
Jakowlew Jak-11 to sowiecka maszyna szkolno-treningowa powstała w oparciu o myśliwiec Jak-3U. Oblatano ją już po wojnie w 1946 roku, a w 1947 rozpoczęto produkcję seryjną. Czechosłowacja samoloty te montowała na licencji w zakładach Let pod oznaczeniem C-11. Wersja Jak-11U miała podwozie przednie zamiast kółka ogonowego. W Polsce używane były zarówno egzemplarze rosyjskie (znaczna większość), jak i czechosłowackie. Co ciekawe jedynym zachodnim krajem w którym użytkowano Jaki-11 była Austria, prócz niej płatowce służyły jeszcze w kilkunastu innych państwach. Poza Układem Warszawskim były to między innymi : Somalia, Syria, czy też Wietnam. Poniżej eksponat w barwach lotnictwa NRD (Luftstreitkräfte der NVA).
Załącznik 118586
Operator, jak zwykle trzymasz poziom. :)
Hawker Sea Hawk był brytyjskim myśliwcem zaprojektowanym dla lotnictwa marynarki wojennej, pomyślanego do operowania z lotniskowców. W tym celu został wyposażony między innymi w zaczep do katapultowania, hak do lądowania i składane skrzydła. Prototyp P.1040 odbył pierwszy lot w 1947, a w 1953 roku wszedł do służby. Jeden z wariantów maszyny pod oznaczeniem P.1072 był wykorzystywany do testów silnika rakietowego na paliwo ciekłe, który wspomagał podstawowy napęd odrzutowy (był to pierwszy brytyjski samolot o takiej konstrukcji). Podczas jednego z lotów dodatkowa jednostka uległa poważnej w skutkach awarii, co doprowadziło do uszkodzenia płatowca, a w konsekwencji zarzucenia tego projektu. Poza Wielką Brytanią Sea Hawki używały tylko trzy kraje : RFN, Holandia i Indie (we wszystkich użytkowany przez marynarkę). Na fotografii jest wersja FGA 6 w malowaniu Fleet Air Arm (FAA), wchodzącego w skład Royal Navy.
Załącznik 118895
Dzięki za miłe słowa! :)Cytat:
Zamieszczone przez Planistigmat
Lockheed T-33 Shooting Star (T-Bird) - amerykański odrzutowiec szkolno-treningowy powstały w oparciu o myśliwiec F-80, będący pierwszym samolotem w USA, który używano operacyjnie z takim napędem. Oblot i rozpoczęcie montażu seryjnego miały miejsce w 1948, natomiast zakończenie produkcji przypadło na rok 1959. Japonia i Kanada wytwarzały ten typ na licencji. W Japonii zajmował się tym koncern Kawasaki, a w Kanadzie firma Canadair, gdzie konstrukcja nosiła oznaczenie CT-133 Silver Star. Shooting Star odniósł spory sukces eksportowy, będąc użytkowanyny przez 40 państw, w niektórych bardzo długo bo jeszcze w pierwszych latach XXI wieku. Powstało kilkanaście odmian tych maszyn między innymi takie jak : szkolno-bojowa, rozpoznawcza, czy też latający cel. Samoloty w Stanach Zjednoczonych służyły w USAF i US Navy. Na zdjęciu wersja T-33A będąca niegdyś na wyposażeniu lotnictwa RFN (Luftwaffe Bundeswehr).
Załącznik 118955
Nord Noratlas - francuska maszyna transportowa opracowana przez firmę Nord Aviation w bardzo rzadko spotykanym układzie dwubelkowym. Prototypowy Nord 2500 oblatany w 1949 roku miał francuskie silniki Gnome Rhone 14R, które zastąpiono w egzemplarzach seryjnych Nord 2501 (początek produkcji 1953) jednostkami SNECMA 739 Hercules, montowanymi na licencji brytyjskiej wytwórni Bristol. W roku 1953 samolot wszedł do służby we Francji, a w późniejszym okresie został sprzedany do 15 państw i użytkowany zarówno w lotnictwie wojskowym, jak i przez cywilnych operatorów. Powstało ponad 20 wersji Noratlasa, niektóre jako eksperymentalne, inne zbudowano w małej ilości rzędu kilku sztuk. Najciekawsze warianty oznaczone jako Nord 2502A/B/C miały prócz napędu podstawowego dodatkowe dwa silniki odrzutowe Turbomeca Marbore II umieszczone na końcach skrzydeł. W sumie zmontowano tylko niewielką partię tych odmian. Poniższy typ Nord 2501D służył w Luftwaffe Bundeswehr.
Załącznik 119033
Nie wiem czy to wypada pokazac filmik znaleziony na youtube'ie, ale moze niektorych zainteresuje.
Tematycznie chyba tu pasuje:
http://www.youtube.com/watch?v=Ano4z1vwX7E
Fairey Gannet to brytyjski samolot pokładowy z turbośmigłowym napędem zaprojektowany w ramach konkursu na nową powojenną maszynę do wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych. Płatowiec wyróżnia się kilkoma bardzo nietypowymi i rzadkimi cechami konstrukcyjnymi. Najważniejszą z nich jest napęd składający się z dwóch silników turbowałowych Armstrong Siddeley Mamba (zwany Double Mamba lub Twin Mamba), napędzających poprzez wspólną przekładnię dwa przeciwbieżne śmigła. Taki układ charakteryzuje się brakiem problemów z asymetrią ciągu, a także bezpieczniejszy lot w przypadku awarii któregoś z silników. Nietypowo umieszczono także wyloty spalin, które znajdują się za skrzydłami z obu stron maszyny. Przegrany w konkursie Blackburn B-88 miał mieć ten sam napęd, mimo iż pierwotną wersję tego samolotu oznaczoną jako B-54 miały napędzać zdwojone silniki Napier Naiad (Napier Coupled Naiad). Ciekawostkę stanowi fakt, iż Double Mamba nigdy nie zastosowano w innych konstrukcjach, choć były takie plany. Jako że Gannet miał operować z lotniskowców wyposażony został w zaczepy do katapulty, opuszczany hak do lądowania, a także niestandardowo składane w dwóch miejscach skrzydła (w przypadku innych samolotów typowym rozwiązaniem były skrzydła składające się tylko w jednym miejscu). Oprócz podstawowej odmiany AS powstały też inne do których zaliczamy : AEW (wczesnego ostrzegania), ECM (walki radioelektronicznej), COD (zaopatrzenia okrętów) i T (treningowa). Pierwszy prototyp wersji AS.1 oblatano w 1949 roku, a pięć lat później wdrożono go do służby w Royal Navy. Poniżej widzimy wariant AS.4 służący w lotnictwie morskim RFN (Marineflieger).
Załącznik 119186
Fajna konstrukcja. Czyli jak to bylo ? kazdy silnik napedzal jedno smiglo czy moze kazdy z silnikow napedzal 2 smigla ?
Bardzo dobre pytanie! Nigdzie nie znalazłem informacji na ten temat, jednak oglądałem kiedyś filmik na You Tube, gdzie pokazany był lecący Gannet z tylko jednym obracającym się śmigłem, co wskazywałoby, iż każdy z silników napędzał jedno ze śmigieł, a nie obydwa jednocześnie. Oczywiście możliwe jest przekazywanie mocy na oba śmigła z jednego silnika, aczkolwiek w takim przypadku konstrukcja przekładni byłaby z pewnością bardziej skomplikowana.Cytat:
Zamieszczone przez Planistigmat
Dziś zaprezentuję myśliwiec Canadair CL-13 Sabre, czyli kanadyjską licencyjną wersję amerykańskiej maszyny North American F-86 Sabre. W 1950 oblatano pierwszy zmontowany w Kanadzie egzemplarz CL-13 (trzy lata po locie amerykańskiego prototypu F-86) i jeszcze w tymże samym roku samoloty trafiły na wyposażenie RCAF. Co interesujące niektóre warianty montowano z oryginalnymi amerykańskimi silnikami General Electric J47, zaś inne wyposażano w kanadyjskie jednostki Avro Canada Orenda. Trzeba też wspomnieć, iż do CL-13 należało parę rekordów prędkości, które co interesujące pobiła amerykańska pilotka Jacqueline Cochran (na terenie USA) w latach 1952-53. Była ona także pierwszą kobietą, której udało się pokonać barierę dźwięku (osiągając 1270km/h na tym typie w locie nurkowym). Należy zaznaczyć, że F-86 nie był projektowany jako maszyna ponaddźwiękowa (pomimo to podczas prób udawało się przekraczać 1Ma). Gwoli ścisłości trzeba jednak stwierdzić, iż odbywało się to z dużymi problemami (producent ustalił prędkość maksymalną na poziomie 0,95Ma). Poza Kanadą CL-13 Sabre używany był w 12 państwach na wszystkich kontynentach prócz Australii, w RFN wycofano go dopiero w 1983 roku. Eksponat z fotografii ma barwy Luftwaffe Bundeswehr i jest wersją CL-13 Mk 5.
Załącznik 119292
Załącznik 119293
Dzieki za odpowiedz.
A Canadair CL-13 Sabre przypomina mi troche MIGa 15.
Proszę bardzo!Cytat:
Zamieszczone przez Planistigmat
Myśliwiec Hawker Hunter powstał na bazie maszyny Hawker Sea Hawk (opisanej w poście #301), jednak konstrukcja znacznie różniła się od tamtego samolotu. Najważniejsze zmiany obejmowały : zastosowanie skośnych skrzydeł, przeprojektowanie usterzenia poziomego i pionowego, a zwłaszcza zastąpienie silnika z odśrodkową sprężarką Rolls Royce Nene nowocześniejszą jednostką Rolls Royce Avon 103 ze sprężarką osiową. Niektóre wersje wyposażano w silnik Armstrong Siddeley Sapphire 101, który miał większy ciąg i był ekonomiczniejszy od Avona, jednak cechował się dużo większą awaryjnością. Pierwszy prototyp został oblatany w 1951 roku, a 3 lata później wszedł na wyposażenie RAF-u. Wariant oznaczony jako F.3 zbudowano specjalnie w celu pobicia światowego rekordu prędkości należącego do F-86, co udało się osiągnąć w 1953 roku wynikiem 1170 km/h. Oprócz podstawowej odmiany myśliwskiej powstały także : szturmowa, rozpoznawcza i szkolno-treningowa. Huntery okazały się udanymi maszynami, co przełożyło się na zamówienia eksportowe. Łącznie używano ich w 22 krajach świata. Belgia i Holandia montowały je u siebie na licencji w wytwórniach SABCA oraz Fokker. Zdjęcie przedstawia model F.6A użytkowany niegdyś przez RAF.
Załącznik 119377
To bezpośredni konkurenci, nic dziwnego że podobne. Właściwie to chyba trudno określić który z nich był lepszy.Cytat:
Zamieszczone przez Planistigmat
No i można podejrzewać, że mieli wspólnych, niemieckich przodków :)Cytat:
Zamieszczone przez MAF
Np. coś takiego: http://pl.wikipedia.org/wiki/Focke-Wulf_Ta_183
Lockheed F-104 Starfighter był pierwszym samolotem seryjnym zdolnym do przekraczania dwukrotnej prędkości dźwięku. Projekt tej maszyny zakładał stworzenie myśliwca przechwytującego, który miał cechować się zdolnością rozwijania jak najwyższej prędkości, nawet kosztem innych parametrów. Aby to osiągnąć zaprojektowano niekonwencjonalny płatowiec wyróżniający się bardzo małym przekrojem poprzecznym kadłuba, a także skrzydłami o niezwykle małej rozpiętości i grubości profilu, z ostrą krawędzią natarcia. Takie rozwiązania powodowały z jednej strony świetne charakterystyki prędkościowe, okupione jednak słabą zwrotnością i ogólnie trudnym pilotażem, zwłaszcza przy nieplanowanym lądowaniu w przypadku np. awarii silnika. Niestety w toku wielu lat eksploatacji F-104 nastąpiło wiele katastrof z jego udziałem, co potwierdziło fakt, iż ten typ był wymagającą i niewybaczającą błędów konstrukcją. Przylgnęły do niego takie przydomki jak : ''latająca trumna'', czy ''owdawiacz'', a szczególnie dużo incydentów tego rodzaju na Starfighterach zaliczyło zachodnioniemieckie Luftwaffe. W czasach swojego debiutu (oblot w 1954 roku) F-104 miał tak dobre osiągi, że pobito na nim szereg rekordów prędkości, czasu wznoszenia i pułapu. Prócz wersji myśliwskiej powstały również : myśliwsko-bombowa, rozpoznawcza, szkolno-treningowa, niektóre egzemplarze przerabiano też na cele latające. Zbudowano też kilka nietypowych wariantow : pierwszy prototyp XF-104 mający wystrzeliwany w dół fotel katapultowy (zastąpiony w późniejszej produkcji konwencjonalnymi fotelami klasy 0-0), NF-104A z dodatkowym napędem rakietowym zabudowanym pod statecznikiem pionowym, F-104G ZELL (ZLL) startujący ze specjalnej platformy i mający dodatkowy odrzucany po starcie silnik rakietowy, czy F-104s używany przez NASA. Dziwić może fakt dość dużej popularności tych maszyn - zakupiło je 14 państw (poza USA), a niektóre montowały je u siebie na licencji, były to : Belgia (SABCA), Holandia (Fokker), RFN (MBB), Włochy (FIAT/Aeritalia), Kanada (Canadair) i Japonia (Mitsubishi). Najdłużej F-104 służył we Włoszech, gdzie został wycofany dopiero w roku 2004. Wszystkie zdjęcia przedstawiają niemieckie maszyny użytkowane w Luftwaffe Bundeswehr, są to w kolejności od góry : F-104F, F-104G i F-104G ZELL.
Załącznik 119594
Załącznik 119595
Załącznik 119596
To MiG dużo skorzystał z tego projektu, Amerykanie raczej skorzystali z Messerschmitta P.1101Cytat:
Zamieszczone przez fret
No, Lockheed F-104 Starfighter jest faktycznie ladny.
A czym sie rozni silnik odrzutowy od silnika rakietowego ?
Czy to pytanie jest żartem?Cytat:
Zamieszczone przez Planistigmat
Silnik rakietowy to jeden z rodzajów silnika odrzutowego.Cytat:
Zamieszczone przez Planistigmat
http://pl.wikipedia.org/wiki/Silnik_odrzutowy
Dzieki MAF.
Nie jestem specjalista od silnikow samolotowych. Nigdy nie zastanawialem sie nad tymi silnikami. Pytanie nie bylo zartem.
English Electric Lightning (British Aircraft Corporation Lightning) to brytyjski myśliwiec, który został zaprojektowany w bardzo niekonwencjonalnym układzie konstrukcyjnym. Jest bodaj jedynym seryjnym samolotem odrzutowym z dwoma silnikami zabudowanymi pionowo jeden nad drugim. Najkorzystniejszą cechą takiego rozwiązania był brak asymetrii ciągu w przypadku ewentualnej awarii jednego z silników. Równie nietypowo skonstruowano skrzydła o dużym skosie, mające kształt zbliżony do delty, ich końcówki były ścięte prostopadle do kadłuba i wyposażone w lotki. Bardzo rzadko spotykanym rozwiązaniem była także możliwość przenoszenia dodatkowych zbiorników paliwa na pylonach umieszczonych nie pod, a nad skrzydłami. Uzbrojenie rakietowe maszyna zabierała na belkach zamontowanych z obu stron przedniej części kadłuba, co również spotyka się nieczęsto. Lightning był pierwszym brytyjskim odrzutowcem zdolnym do przekraczania dwukrotnej prędkości dźwięku i pierwszym samolotem w historii lotnictwa zdolnym do latania z naddźwiekową prędkością bez użycia dopalaczy. W czasie gdy zaczęto go użytkować operacyjnie miał niewielu konkurentów na świecie mogących dotrzymać mu kroku pod względem osiągów, a w szczególności pułapu, szybkości wznoszenia i prędkości maksymalnnej. Jego największa bolączka to niewystarczający zasięg, tej wady nie udało się wyeliminować nawet po zaopatrzeniu samolotu w powiększone zbiorniki paliwa (późniejsze warianty). Pierwszy prototyp P.1A dość znacznie różniący się od egzemplarzy produkcyjnych oblatano w 1954, a w 1959 zaczęto montaż seryjny. W tym też roku trafił on na wyposażenie RAF-u. Poza wersją myśliwską wytwarzano też dwumiejscową odmianę szkolno-treningową. Prócz Wielkiej Brytanii maszyny zakupiły tylko dwa kraje : Arabia Saudyjska i Kuwejt. Fotografia ukazuje model F.2A służący niegdyś w RAF.
Załącznik 119871
Dodatkowo zamieszczam grafikę prezentującą szczegóły konstrukcji wersji F.6 (celowo taki rozmiar, by można swobodnie przeczytać wszystkie napisy).
Załącznik 119872
Cessna T-37 Tweet jest amerykańską odrzutową maszyną szkolno-treningową, będącą następcą turbośmigłowego samolotu Beechcraft T-34 Mentor. Pierwszy lot prototypu XT-37 miał miejsce w 1954, a rok później rozpoczęto produkcję seryjną trwającą do 1975. W 1957 roku przyjęto go na wyposażenie USAF, gdzie do niedawna jeszcze służył - ostateczne wycofanie z eksploatacji nastąpiło dopiero w 2009 roku! W oparciu o T-37 powstała wersja lekkiego szturmowca oznaczonego jako A-37 Dragonfly. Najważniejszą różnicą w stosunku do bazowego typu było zastosowanie innych silników - General Electric J85, zamiast Continental-Teledyne J69 (licencyjna odmiana francuskich jednostek Turbomeca Marboré). Zmiana ta podyktowana była znacznie wyższą maksymalną masą startową, przede wszystkim za sprawą zabieranego uzbrojenia. Tweet okazał się być dość popularną w swoim czasie konstrukcją użytkowaną w 20 państwach świata. Poniżej widzimy wariant T-37B w barwach USAF.
Załącznik 119998