Wersja do druku
lgrabun,
bardzo ladne, wiernie oddane, ciekawe kompozycyjnie, wciagajace w cisze. Za najlepsze uwazam zdjecie nr2. Choc pozostalym nie nalezy umniejszyc wartosci przez milczenie.
Gratuluje.
Pozdrawiam,
excel
Pozwoliłem sobie poddać obróbce dwa zdjęcia
1.
2.
Co do samego kadrowania to wogóle nie mam pomysłu jak to inaczej pokazać, troche próbowałem przyciąć, a jak wyszło to sam oceń.
P.S. co sądzisz o przeróbkach, czy widać róznicę ?
P.S. 1 piękne miejsce :)
Zbyt mocno wyostrzone to po pierwsze, po drugie w pierwszym góra z lisci jest za bardzo przytłaczająca i jakoś nie mogę znaleźć ładu w tym zdjęciu.
Najprzyjemniej i najspokojniej mi się patrzy na świt drugi i czwarty.
blady, fotomic, excel - dziękuję za komentarze.
fotomic:
nie dostrzegam różnicy na zdjęciu pierwszym; w przypadku drugiego różnica jest oczywista. Myślę, że na korzyść - na moim widać winietowanie (nie mam pojęcia skąd, muszę popatrzeć na EXIFy).
blady:
ostrość to dla mnie priorytet. Szczególnie jeśli chodzi o krajobrazy. Na szczęście zdjęcia nie są przeostrzone :-)
co do przeostrzenia to może i nie są, ale efekt przeostrzenia potęguje, szron ? rosa ?Cytat:
Zamieszczone przez lgrabun
W pierwszym róznica lekka jest jezeli zwrócisz uwage na ostrość, nadałem mu trochę uśpienia, miękkości
Ja tu świt najbardzie czuję na fotce nr. 2 - ładnie oddaje klimat moich wędkarskich świtów
Ładne fotki, z czuciem pokazane świty, tchną spokojem i ciszą. Piękne światło na wszystkich i perspektywa powietrzna.
Na pierwszej światło jest najbardziej intensywne, pod małym kątem, porannie czerwonawe, namacalne, odbicia w tafli rzecznej potęgują tę intensywność - po lewej widać w odbiciu wodnym, jak drzewa się tłoczą przy życiodajnym strumieniu. Otwarta łąka w oddali daje wrażenie głębi, dalekie drzewa spokojnie chłoną poranne światełko. Smugi światła na łące wydobywają wszelkie odcienie zieleni, ożywiają krajobraz.
Listowie u góry jest intensywnie pokolorowane światłem, migocące. Pytam sam siebie, czy nie za dużo tych gałązek i odpowiadam – być może tak by było, ale nie o świcie, który daje tym gałązkom życie, co widać na fotce.
Druga fotka najbardziej wciąga, ponieważ oprócz światła brzasku jest w niej mnóstwo powietrza, przestrzeni. Kadr jest niecentralny w sensie rozmieszczenia pierwszoplanowych drzew, ale my potrzebujemy właśnie takich drzew, aby ujrzeć spod ich koron czerwonawy świt, jego odbicia w łąkowych wodach (bardzo dodające uroku i zamykające ładnie kadr u dołu) oraz poczuć mgielny chłód poranka. Zdjęcie najbardziej sugestywne, ale w żadnym przypadku nie przesadzone.
Na trzecim zdjęciu moje oko dostrzega jako pierwszy element wijącą się, świeżo wydeptaną, fotogeniczną ścieżynkę prowadzącą w głąb sceny. Scieżynka ta ożywia kompozycję i dodaje estetycznej głębi. Wschodzące słońce kładzie smugi na trawie, ozłaca pnie drzew, pierwszoplanowe drzewo dotyka porannego nieba demonstrującego całą gamę błękitów, róży i fioletów.
Trzecie zdjęcie nie jest tak mocne, jak drugie, jest bardziej powidziałbym poetyckie. Krajobraz jest budzący się, poranny, mgielny, drzewa ustawiły w szeregu akompaniując ciszy, a niebo promieniuje optymizmem.
Takie fotki zasługują na oglądanie w dużych powiększeniach.
Pzdr, TJ